Le passanti - Fabrizio De André

Io dedico questa canzone

Ad ogni donna pensata come amore

In un attimo di libertà

A quella conosciuta appena

Non c’era tempo e valeva la pena

Di perderci un secolo in più

A quella quasi da immaginare

Tanto di fretta l’hai vista passare

Dal balcone a un segreto più in là

E ti piace ricordarne il sorriso

Che non ti ha fatto e che tu le hai deciso

In un vuoto di felicità

Alla compagna di viaggio

I suoi occhi il più bel paesaggio

Fan sembrare più corto il cammino

E magari sei l’unico a capirla

E la fai scendere senza seguirla

Senza averle sfiorato la mano

A quelle che sono già prese

E che vivendo delle ore deluse

Con un uomo ormai troppo cambiato

Ti hanno lasciato, inutile pazzia

Vedere il fondo della malinconia

Di un avvenire disperato

Immagini care per qualche istante

Sarete presto una folla distante

Scavalcate da un ricordo più vicino

Per poco che la felicità ritorni

È molto raro che ci si ricordi

Degli episodi del cammino

Ma se la vita smette di aiutarti

È più difficile dimenticarti

Di quelle felicità intraviste

Dei baci che non si è osato dare

Delle occasioni lasciate ad aspettare

Degli occhi mai più rivisti

Allora nei momenti di solitudine

Quando il rimpianto diventa abitudine

Una maniera di viversi insieme

Si piangono le labbra assenti

Di tutte le belle passanti

Che non siamo riusciti a trattenere

Ik draag dit lied op

Aan elke vrouw die als liefde wordt beschouwd

In een moment van vrijheid

Naar dat nauwelijks bekend

Er was geen tijd en het was het waard

Een extra eeuw verliezen

Om dat bijna voor te stellen

Je zag het snel voorbij gaan

Van het balkon naar een geheim daarbuiten

En je herinnert je graag de glimlach

Dat hij jou niet heeft gemaakt en dat jij hen hebt besloten

In een vacuüm van geluk

Naar de reisgenoot

Zijn ogen het mooiste landschap

Laat het pad korter lijken

En misschien ben jij de enige die het begrijpt

En je laat het in de steek zonder het te volgen

Zonder haar hand te hebben aangeraakt

Voor degenen die al bezet zijn

En die teleurgestelde uren leven

Met een man nu ook veranderd

Ze hebben je verlaten, nutteloze waanzin

Zie de bodem van melancholie

Van een wanhopige toekomst

Beelden gekoesterd voor een paar momenten

Je zult snel een verre menigte zijn

Overspoeld door een nauwere herinnering

Voor een tijdje keert het geluk terug

Het is zeer zeldzaam dat je het je herinnert

Van de afleveringen van de reis

Maar als het leven je niet meer helpt

Het is moeilijker om je te vergeten

Van die glimp van geluk

Kusjes die men niet durfde te geven

Nog kansen om te wachten

Ogen nooit meer gezien

Dan in momenten van eenzaamheid

Wanneer spijt een gewoonte wordt

Een manier van samenleven

De afwezige lippen huilen

Van alle mooie voorbijgangers

Dat we ons niet hebben kunnen inhouden