La città vecchia - Fabrizio De André

Nei quartieri dove il sole del buon Dio non dà i suoi raggi

ha già troppi impegni per scaldar la gente d’altri paraggi

una bimba canta la canzone antica della donnaccia

quel che ancor non sai tu lo imparerai solo qui fra

le mie braccia.

e se alla sua età le difetterà la competenza

presto affinerà le capacità con l’esperienza

dove sono andati i tempi d’una volta, per Giunone,

quando ci voleva per fare il mestiere anche un po'

di vocazione?

Una gamba qua, una gamba là, gonfi di vino

quattro pensionati mezzo avvelenati al tavolino

li troverai là col tempo che fa estate e inverno

a stratracannare, a stramaledir le donne, il tempo

ed il governo.

Loro cercan là la felicità dentro al bicchiere

per dimenticare d’esser stati presi per il sedere

ci sarà allegria anche in agonia col vino forte

porteran sul viso l’ombra d’un sorriso tra le braccia

della morte.

vecchio professore, cosa vai cercando in quel portone

forse quella che sola ti può dare una lezione

quella che di giorno chiami con disprezzo pubblica moglie

quella che di notte stabilisce in prezzo alle tue voglie.

Tu la cercherai, tu la invocherai più di una notte,

ti alzerai disfatto rimandando tutto al ventisette

quando incasserai e delapiderai mezza pensione

diecimila lire per sentirsti dire micio bello e bamboccione.

Se t’inoltrerai lungo le calate dei vecchi moli

in quell’aria spessa carica di sale gonfia di odori

lì ci troverai i ladri gli assassini e il tipo strano

quello che ha venduto per tremila lire sua madre a un nano.

Se tu penserai e giudicherai da buon borghese

li condannerai a cinquemila anni più le spese

ma se capirai, se li cercherai fino in fondo

se non sono gigli son pur sempre figli

vittime di questo mondo.

In buurten waar de zon van de goede God haar stralen niet geeft

hij heeft al te veel verplichtingen om mensen van elders op te warmen

een klein meisje zingt het lied van de oude vrouw

wat je nog niet weet leer je hier pas tussendoor

mijn armen.

en als je op jouw leeftijd geen vaardigheden hebt

hij zal zijn vaardigheden spoedig verfijnen met ervaring

waar zijn de tijden van weleer gebleven, voor Juno,

wanneer het zelfs maar een klein beetje kostte om de klus te klaren

van roeping?

Een been hier, een been daar, gezwollen van de wijn

vier half vergiftigde gepensioneerden aan tafel

je zult ze daar vinden in het weer dat zomer en winter is

om te drinken, om de vrouwen te vervloeken, de tijd

en de overheid.

Ze zoeken daar naar geluk in het glas

om te vergeten dat ze voor de kont zijn genomen

er zal vreugde zijn, zelfs in pijn met sterke wijn

ze zullen de schaduw van een glimlach op hun gezicht in hun armen dragen

van de dood.

oude professor, wat zoek je in die deur

misschien kan degene die alleen u een lesje kan leren

degene die je overdag minachtend je openbare vrouw noemt

degene die 's nachts de prijs bepaalt voor uw verlangens.

Je zult haar zoeken, je zult haar meer dan één nacht aanroepen,

je staat uitgeput op en stelt alles uit tot de zevenentwintigste

wanneer u halfpension verzilvert en opzegt

tienduizend lire om je te horen zeggen mooie kat en grote baby.

Als je verder gaat langs de oude dokken

in die dikke lucht vol zout gezwollen van geuren

daar vind je dieven, moordenaars en de vreemde eend in de bijt

degene die zijn moeder voor drieduizend lire aan een dwerg verkocht.

Als je denkt en oordeelt als een goede burger

je zult ze veroordelen tot vijfduizend jaar plus onkosten

maar als je het begrijpt, als je ze tot het einde doorzoekt

als het geen lelies zijn, zijn het nog steeds kinderen

slachtoffers van deze wereld.