Khorakhanè - Fabrizio De André

Il cuore rallenta la testa cammina

in quel pozzo di piscio e cemento

a quel campo strappato dal vento

a forza di essere vento

porto il nome di tutti i battesimi

ogni nome il sigillo di un lasciapassare

per un guado una terra una nuvola un canto

un diamante nascosto nel pane

per un solo dolcissimo umore del sangue

per la stessa ragione del viaggio viaggiare

Il cuore rallenta e la testa cammina

in un buio di giostre in disuso

qualche rom si è fermato italiano

come un rame a imbrunire su un muro

saper leggere il libro del mondo

con parole cangianti e nessuna scrittura

nei sentieri costretti in un palmo di mano

i segreti che fanno paura

finché un uomo ti incontra e non si riconosce

e ogni terra si accende e si arrende la pace

i figli cadevano dal calendario

Yugoslavia Polonia Ungheria

i soldati prendevano tutti

e tutti buttavano via

e poi Mirka a San Giorgio di maggio

tra le fiamme dei fiori a ridere a bere

e un sollievo di lacrime a invadere gli occhi

e dagli occhi cadere

ora alzatevi spose bambine

che è venuto il tempo di andare

con le vene celesti dei polsi

anche oggi si va a caritare

e se questo vuol dire rubare

questo filo di pane tra miseria e sfortuna

allo specchio di questa kampina

ai miei occhi limpidi come un addio

lo può dire soltanto chi sa di raccogliere in bocca

il punto di vista di Dio

Het hart vertraagt ​​het hoofd loopt

in die put van pis en beton

naar dat veld verscheurd door de wind

door wind te zijn

Ik draag de naam van alle dopen

elke naam het zegel van een pas

voor een doorwaadbare plaats een land een wolk een lied

een diamant verborgen in het brood

voor een enkele zoetste stemming van het bloed

om dezelfde reden als reizen om te reizen

Het hart vertraagt ​​en het hoofd loopt

in een duisternis van ongebruikte attracties

sommige Roma zijn gestopt met Italiaans

als koper dat bruin wordt op een muur

weten hoe je het boek van de wereld moet lezen

met wisselende woorden en niet schrijven

in de paden beperkt in de palm van je hand

de geheimen die eng zijn

totdat een man je ontmoet en zichzelf niet herkent

en elk land licht op en vrede wordt overgegeven

de kinderen vielen van de kalender

Joegoslavië Polen Hongarije

de soldaten namen iedereen mee

en allemaal weggegooid

en dan Mirka in San Giorgio di Maggio

tussen de vlammen van bloemen om te lachen en te drinken

en een opluchting van tranen om de ogen binnen te dringen

en van de ogen om te vallen

nu sta op kindbruiden

dat het tijd is om te gaan

met de hemeladers van de polsen

zelfs vandaag gaan we naar het goede doel

en als dat stelen betekent?

deze draad van brood tussen ellende en ongeluk

in de spiegel van deze kampina

in mijn heldere ogen als een afscheid

alleen degenen die weten dat ze in de mond nemen, kunnen het zeggen

Gods standpunt