Il testamento - Fabrizio De André

Quando la morte mi chiamerà

forse qualcuno protesterà

dopo aver letto nel testamento

quel che gli lascio in eredità

non maleditemi non serve a niente

tanto all’inferno ci sarò già

ai protettori delle battone

lascio un impiego da ragioniere

perché provetti nel loro mestiere

rendano edotta la popolazione

ad ogni fine di settimana

sopra la rendita di una puttana

ad ogni fine di settimana

sopra la rendita di una puttana

voglio lasciare a Bianca Maria

che se ne frega della decenza

un attestato di benemerenza

che al matrimonio le spiani la via

con tanti auguri per chi c'è caduto

di conservarsi felice e cornuto

con tanti auguri per chi c'è caduto

di conservarsi felice e cornuto

sorella morte datemi il tempo

di terminare il mio testamento

datemi il tempo di salutare

di riverire di ringraziare

tutti gli artefici del girotondo

intorno al letto di un moribondo

signor becchino mi ascolti un poco

il suo lavoro a tutti non piace

non lo consideran tanto un bel gioco

coprir di terra chi riposa in pace

ed è per questo che io mi onoro

nel consegnarle la vanga d’oro

ed è per questo che io mi onoro

nel consegnarle la vanga d’oro

per quella candida vecchia contessa

che non si muove più dal mio letto

per estirparmi l’insana promessa

di riservarle i miei numeri al lotto

non vedo l’ora di andar fra i dannati

per riferirgleli tutti sbagliati

non vedo l’ora di andar fra i dannati

per riferirgleli tutti sbagliati

quando la morte mi chiederà

di restituirle la libertà

forse una lacrima forse una sola

sulla mia tomba si spenderà

forse un sorriso forse uno solo

dal mio ricordo germoglierà

se dalla carne mia già corrosa

dove il mio cuore ha battuto un tempo

dovesse nascere un giorno una rosa

la dò alla donna che mi offrì il suo pianto

per ogni palpito del suo cuore

le rendo un petalo rosso d’amore

per ogni palpito del suo cuore

le rendo un petalo rosso d’amore

a te che fosti la più contesa

la cortigiana che non si dà a tutti

ed ora all’angolo di quella chiesa

offri le immagini ai belli ed ai brutti

lascio le note di questa canzone

canto il dolore della tua illusione

a te che sei per tirare avanti

costretta a vendere Cristo e i santi

quando la morte mi chiamerà

nessuno al mondo si accorgerà

che un uomo è morto senza parlare

senza sapere la verità

che un uomo è morto senza pregare

fuggendo il peso della pietà

cari fratelli dell’altra sponda

cantammo in coro già sulla terra

amammo tutti l’identica donna

partimmo in mille per la stessa guerra

questo ricordo non vi consoli

quando si muore si muore soli

questo ricordo non vi consoli

quando si muore si muore soli.

Als de dood me roept

misschien zal iemand protesteren

na het lezen in het testament

wat ik hem als erfenis nalaat

vervloek me niet, het is nutteloos

Ik zal al in de hel zijn

aan de beschermers van hoeren

Ik heb mijn baan als accountant opgezegd

omdat ik hun ambacht heb geprobeerd

de bevolking bewust maken

in elk weekend

boven het inkomen van een hoer

in elk weekend

boven het inkomen van een hoer

Ik wil Bianca Maria verlaten

wie geeft om fatsoen?

een certificaat van verdienste

om de weg vrij te maken voor haar om te trouwen

met de beste wensen voor degenen die daar zijn gevallen

om zichzelf gelukkig en gehoornd te houden

met de beste wensen voor degenen die daar zijn gevallen

om zichzelf gelukkig en gehoornd te houden

zuster dood geef me tijd

om mijn wil af te maken

geef me de tijd om afscheid te nemen

respecteren om te bedanken

alle makers van de rondedans

rond het bed van een stervende man

Meneer begrafenisondernemer luister een beetje naar me

iedereen houdt niet van zijn werk

ze vinden het niet zozeer een goed spel

zij die in vrede rusten, zullen bedekken met aarde

en daarom ben ik vereerd

door haar de gouden schop te overhandigen

en daarom ben ik vereerd

door haar de gouden schop te overhandigen

voor die openhartige oude gravin

die niet meer uit mijn bed beweegt

om de ongezonde belofte uit te roeien

om mijn lotnummers voor haar te reserveren

Ik kan niet wachten om tussen de verdoemden te gaan

om ze allemaal verkeerd te melden

Ik kan niet wachten om tussen de verdoemden te gaan

om ze allemaal verkeerd te melden

wanneer de dood mij vraagt

om haar vrijheid te herstellen

misschien een traan misschien maar één

het zal op mijn graf worden uitgegeven

misschien een glimlach misschien maar één

uit mijn geheugen zal het ontkiemen

als van mijn reeds gecorrodeerde vlees

waar mijn hart ooit klopte

een roos zou op een dag geboren moeten worden

Ik geef het aan de vrouw die me haar tranen aanbood

voor elke slag van zijn hart

Ik geef haar een rood blaadje van liefde

voor elke slag van zijn hart

Ik geef haar een rood blaadje van liefde

aan jou die het meest omstreden was

de courtisane die zich niet aan iedereen geeft

en nu op de hoek van die kerk

afbeeldingen aanbieden aan de mooie en de lelijke

Ik laat de noten van dit lied

Ik zing de pijn van je illusie

voor jou die langs moet komen

gedwongen om Christus en de heiligen te verkopen

wanneer de dood me roept

niemand ter wereld zal het merken

dat een man stierf zonder te spreken

zonder de waarheid te kennen

dat een man stierf zonder te bidden

vluchtend voor het gewicht van medelijden

lieve broeders aan de andere kant

we zongen in koor al op aarde

we hielden allemaal van dezelfde vrouw

duizend van ons vertrokken voor dezelfde oorlog

deze herinnering troost je niet

als je sterft, sterf je alleen

deze herinnering troost je niet

als je sterft, sterf je alleen.