Il fannullone - Fabrizio De André

Senza pretesa di voler strafare

Io dormo al giorno quattordici ore

Anche per questo nel mio rione

Godo la fama di fannullone

Ma non si sdegni la brava gente

Se nella vita non riesco a far niente

Tu vaghi per le strade quasi tutta la notte

Sognando mille favole di gloria e di vendette

Racconti le tue storie a pochi uomini ormai stanchi

Che ridono fissandoti con vuoti sguardi bianchi

Tu reciti una parte fastidiosa alla gente

Facendo della vita una commedia divertente

-Ho anche provato a lavorare

Senza risparmio mi diedi da fare

Ma il sol risultato dell’esperimento

Fu della fame un tragico aumento

Non si risenta la gente per bene

Se non mi adatto a portar le catene

Ti diedero lavoro in un grande ristorante

A lavare gli avanzi della gente elegante

Ma tu dicevi -il cielo è la mia unica fortuna

E l’acqua dei piatti non rispecchia la luna

Tornasti a cantar storie lungo strade di notte

Sfidando il buon umore delle tue scarpe rotte

-Non sono poi quel cagnaccio malvagio

Senza morale straccione e randagio

Che si accontenta di un osso bucato

Con affettuoso disprezzo gettato

Al fannullone sa battere il cuore

Il cane randagio ha trovato il suo amore

Pensasti al matrimonio come al giro di una danza

Amasti la tua donna come un giorno di vacanza

Hai preso la tua casa per rifugio alla tua fiacca

Per un attaccapanni a cui appendere la giacca

E la tua dolce sposa consolò la sua tristezza

Cercando tra la gente chi le offrisse tenerezza

È andata via senza fare rumore

Forse cantando una storia d’amore

La raccontava ad un mondo ormai stanco

Che camminava distratto al suo fianco

Lei tornerà in una notte d’estate

L’applaudiranno le stelle incantate

Rischiareranno dall’alto i lampioni

La strana danza di due fannulloni

La luna avrà dell’argento il colore

Sopra la schiena dei gatti in amore

Zonder te doen alsof je het wilt overdrijven

Ik slaap veertien uur per dag

Ook hiervoor in mijn wijk

Ik geniet van een reputatie als een slacker

Maar wees niet boos op goede mensen

Als ik niets kan doen in het leven

Je zwerft het grootste deel van de nacht door de straten

Dromen van duizend verhalen over glorie en wraak

Je vertelt je verhalen aan een paar vermoeide mannen

Lachend naar je starend met blanco witte blikken

Je speelt een vervelende rol voor mensen

Van het leven een grappige komedie maken

- Ik heb ook geprobeerd te werken

Zonder te sparen gaf ik mezelf te doen

Maar het enige resultaat van het experiment

Honger was een tragische toename

Je hebt geen hekel aan de goede mensen

Als ik niet geschikt ben om kettingen te dragen

Ze gaven je een baan in een groot restaurant

Om de restjes van elegante mensen te wassen

Maar je zei - de hemel is mijn enige geluk

En het water in de afwas weerspiegelt de maan niet

Je ging 's nachts weer verhalen zingen langs de straten

Het goede humeur van je kapotte schoenen uitdagen

-Ik ben toch niet die boze hond

Zonder zwerver en verdwaalde moraal

Wie is er tevreden met een gat in het bot?

Met liefdevolle minachting gegooid

De loafer weet het hart te verslaan

De zwerfhond heeft zijn liefde gevonden

Je dacht aan de bruiloft als het begin van een dans?

Je hield van je vrouw als een vakantiedag

Je hebt je huis genomen als een toevluchtsoord voor je luiaard

Voor een kapstok om je jas aan op te hangen

En je lieve bruid troostte haar verdriet

Zoekend tussen de mensen die haar tederheid zouden aanbieden

Ze ging weg zonder een geluid te maken

Misschien een liefdesverhaal zingen

Hij vertelde het aan een wereld die nu moe was

Die verstrooid naast hem liep

Ze komt terug op een zomeravond

De betoverde sterren zullen het toejuichen

Ze zullen de straatlantaarns van boven verlichten

De vreemde dans van twee slackers

De maan zal de kleur van zilver hebben

Over de rug van verliefde katten