Il bombarolo - Fabrizio De André

Chi va dicendo in giro

Che odio il mio lavoro

Non sa con quanto amore

Mi dedico al tritolo

È quasi indipendente

Ancora poche ore

Poi gli darò la voce

Il detonatore

Il mio Pinocchio fragile

Parente artigianale

Di ordigni costruiti

Su scala industriale

Di me non farà mai

Un cavaliere del lavoro

Io sono d’un’altra razza

Son bombarolo

Nel scendere le scale

Ci metto più attenzione

Sarebbe imperdonabile

Giustiziarmi sul portone

Proprio nel giorno in cui

La decisione è mia

Sulla condanna a morte

O l’amnistia

Per strada tante facce

Non hanno un bel colore

Qui chi non terrorizza

Si ammala di terrore

C'è chi aspetta la pioggia

Per non piangere da solo

Io sono d’un altro avviso

Son bombarolo

Intellettuali d’oggi

Idioti di domani

Ridatemi il cervello

Che basta alle mie mani

Profeti molto acrobati

Della rivoluzione

Oggi farò da me

Senza lezione

Vi scoverò i nemici

Per voi così distanti

E dopo averli uccisi

Sarò fra i latitanti

Ma finché li cerco io

I latitanti sono loro

Ho scelto un’altra scuola

Son bombarolo

Potere troppe volte

Delegato ad altre mani

Sganciato e restituitoci

Dai tuoi aeroplani

Io vengo a restituirti

Un po' del tuo terrore

Del tuo disordine

Del tuo rumore

Così pensava forte

Un trentenne disperato

Se non del tutto giusto

Quasi niente sbagliato

Cercando il luogo idoneo

Adatto al suo tritolo

Insomma il posto degno

D’un bombarolo

C'è chi lo vide ridere

Davanti al Parlamento

Aspettando l’esplosione

Che provasse il suo talento

C'è chi lo vide piangere

Un torrente di vocali

Vedendo esplodere

Un chiosco di giornali

Ma ciò che lo ferì

Profondamente nell’orgoglio

Fu l’immagine di lei

Che si sporgeva da ogni foglio

Lontana dal ridicolo

In cui lo lasciò solo

Ma in prima pagina

Col bombarolo

Wie gaat er rond en zegt

ik haat mijn baan

Hij weet niet met hoeveel liefde

Ik wijd mij aan de TNT

Het is bijna onafhankelijk

Nog een paar uur

Dan geef ik hem de stem

de ontsteker

Mijn fragiele Pinokkio

ambachtelijk familielid

Van gebouwde bommen

Op industriële schaal

Hij zal mij nooit doen

Een ridder van arbeid

Ik ben van een ander ras

ik ben een bommenwerper

Bij het afdalen van de trap

Ik let er meer op

Het zou onvergeeflijk zijn

Executeer me op de deur

Gewoon op de dag dat

De beslissing is aan mij

Over het doodvonnis

Of de amnestie

Veel gezichten op straat

Ze hebben geen mooie kleur

Hier wie is er niet bang

Hij wordt ziek van angst

Er zijn mensen die wachten op de regen

Niet alleen huilen

ik heb een andere mening

ik ben een bommenwerper

Intellectuelen van nu

Idioten van morgen

Geef me mijn hersens terug

Dat is genoeg in mijn handen

Zeer acrobatische profeten

van de revolutie

Vandaag doe ik het alleen

zonder les

Ik zal de vijanden daar vinden

Voor jou zo ver weg

En nadat je ze hebt vermoord

Ik zal een van de voortvluchtigen zijn

Maar zolang ik ze zoek

Zij zijn de voortvluchtigen

Ik heb een andere school gekozen

ik ben een bommenwerper

Te vaak stroom

Delegeren aan andere handen

Onthaakt en naar ons teruggestuurd

Vanuit je vliegtuigen

Ik kom om je terug te geven

Een beetje van je terreur

van je stoornis

van je lawaai

Dus hij dacht hard na

Een wanhopige dertigjarige

Als het niet helemaal klopt

Bijna niets mis

Op zoek naar de juiste plek

Geschikt voor zijn TNT

Kortom, de waardige plek

van een bommenwerper

Er zijn mensen die hem zagen lachen

Voor het Parlement

Wachten op de explosie

Dat hij zijn talent bewees

Er zijn mensen die hem zagen huilen

Een stortvloed van klinkers

zien ontploffen

Een krantenkiosk

Maar wat deed hem pijn?

Diep in trots

Het was het beeld van haar

Dat stak uit elk vel

Ver van het belachelijke

Waarin ze hem alleen liet

Maar op de voorpagina

Met de bommenwerper