Giugno '73 - Fabrizio De André

Tua madre ce l’ha molto con me

Perché sono sposatoo ed in più canto

Però canto bene e non so se tua madre

Sia altrettanto capace a vergognarsi di me

La gazza che ti ho regalato è morta

Tua sorella ha pianto: quel giorno non avevano fiori peccato

Quel giorno vendevano solo gazze parlanti

E speravo che avrebbe insegnato a tua madre

A dirmi «ciao, come stai?»

Insomma non proprio a cantare

Per quello ci sono già io come sai

I miei amici sono tutti educati con te

Però vestono in modo un po' strano

Mi consigli di mandarli da un sarto e mi chiedi:

«sono loro stasera i migliori che abbiamo?»

E adesso ridi e ti versi un cucchiaio di mimosa

Nell’imbuto di un polsino slacciato

I miei amici ti hanno dato la mano

Li accompagno

Il loro viaggio porta un po' più lontano

E tu aspetta un amore più fidato

Il tuo accendino sai io l’ho già regalato

E lo stesso quei due peli d’elefante

Mi fermavano il sangue

Li ho dati a un passante

Poi il resto viene sempre da sé

I tuoi «aiuto» saranno ancora salvati

Io mi dico è stato meglio lasciarci

Che non esserci mai incontrati

Je moeder is erg boos op mij

Omdat ik getrouwd ben en bovendien zing

Maar ik zing goed en ik weet niet of je moeder

Wees evengoed in staat om je voor mij te schamen

De ekster die ik je gaf is dood

Je zus huilde: die dag hadden ze geen bloemen zonde

Die dag verkochten ze alleen pratende eksters

En ik hoopte dat hij je moeder zou leren

Om me te zeggen "hallo, hoe gaat het?"

Kortom, niet echt om te zingen

Daarom ben ik er al zoals je weet

Mijn vrienden zijn allemaal beleefd tegen je

Maar ze kleden zich een beetje vreemd

Je raadt me aan om ze naar een kleermaker te sturen en me te vragen:

'Zijn ze de beste die we vanavond hebben?'

En nu lach je en schenk je jezelf een lepel mimosa in

In de trechter van een losgemaakte manchet

Mijn vrienden schudden je de hand

ik begeleid ze

Hun reis brengt je een stukje verder

En je wacht op een meer vertrouwde liefde

Je weet dat ik je aansteker al heb gegeven

En hetzelfde met die twee olifantenharen

Ze stopten mijn bloed

Ik heb ze aan een voorbijganger gegeven

Dan komt de rest altijd vanzelf

Uw "hulp" wordt nog steeds opgeslagen

Ik zeg tegen mezelf dat het beter was om ons te verlaten

die we nooit hebben ontmoet