Disamistade - Fabrizio De André

Che ci fanno queste anime

davanti alla chiesa

questa gente divisa

questa storia sospesa

A misura di braccio

a distanza di offesa

che alla pace si pensa

che la pace si sfiora

Due famiglie disarmante di sangue

si schierano a resa

e per tutti il dolore degli altri

è dolore a metà

Si accontenta di cause leggere

la guerra del cuore

il lamento di un cane abbattuto

da un’ombra di passo

si soddisfa di brevi agonie

sulla strada di casa

uno scoppio di sangue

un’assenza apparecchiata per cena

E a ogni sparo di caccia all’intorno

si domanda fortuna

Che ci fanno queste figlie

a ricamare a cucire

queste macchie di lutto

rinunciate all’amore

Fra di loro si nasconde

una speranza smarrita

che il nemico la vuole

che la vuol restituita

E una fretta di mani sorprese

a toccare le mani

che dev’esserci un mondo di vivere

senza dolore

Una corsa degli occhi negli occhi

a scoprire che invece

è soltanto un riposo del vento

un odiare a metà

E alla parte che manca

si dedica l’autorità

Che la disamistade

si oppone alla nostra sventura

questa corsa del tempo

a sparigliare destini e fortuna

Che ci fanno queste anime

davanti alla chiesa

questa gente divisa

questa storia sospesa

Wat doen deze zielen?

voor de kerk

deze verdeelde mensen

dit opgeschorte verhaal

Armmaat

op een afstand van overtreding

dat men aan vrede denkt

die vrede raakt je

Twee ontwapenende bloedfamilies

in de rij staan ​​om je over te geven

en voor alle pijn van anderen

het is pijn doormidden

Het is tevreden met lichte oorzaken

de oorlog van het hart

het gejammer van een neergehaalde hond

van een schaduw van een stap

hij is tevreden met korte pijnen

op weg naar huis

een uitbarsting van bloed

een afwezigheidsset voor het diner

En met elk jachtschot in de buurt

wonderen geluk

Wat doen deze dochters?

borduren om te naaien

deze plekken van rouw

afstand doen van liefde

Tussen hen verbergt hij

een verloren hoop

dat de vijand het wil

wie wil het terug

En een stormloop van verraste handen

om je handen aan te raken

dat er een wereld moet zijn om in te leven

zonder pijn

Een stormloop van ogen naar ogen

om dat in plaats daarvan te vinden

het is slechts een rust van de wind

een halve haat

En het ontbrekende deel

autoriteit is toegewijd

dat de teleurstelling

verzet zich tegen ons ongeluk

deze haast van tijd

om lot en fortuin te mengen

Wat doen deze zielen?

voor de kerk

deze verdeelde mensen

dit opgeschorte verhaal