Skyline - Erra

Cityscape Skeletons

Taking shape and growing skin

Layer and layer is peeled away

Exhausted

From the repetition of always needing to rebuild

Worn down faces in colorful barren places

City lights and skylines

Guiding home our wandering minds

Tucking us into tortoise shells

Suppressing the outside sounds of relentless consciousness

Where is contemplative terrain that sleeps with the setting sun?

This nocturnal apathy

Binging on shadow and smoke

It’s endlessly coming undone

When the ground falls out who will take my hands?

When things fall apart, who will take my hand?

I never thought that I could withstand falling short when I’m a broken man

You never knew how much I meant it in love

Every night I’m beside you weeks away when you’re sleeping alone

Did you ever know how much I meant it?

Millions of tiny pieces looking in on themselves

Reflected in the water

Unaware of each other

Every piece could find its place back in the puzzle

What was one is shattered into many and longs to be whole again

But nothing ever fits quite the same in the end

I never thought that I could withstand falling short when I’m a broken man

You never know how much I meant it in love

I never thought that I could withstand falling short when I’m a broken man

Every night I’m besides you weeks away when you’re sleeping alone

Did you ever know how much I meant it?

When the ground falls out who will take my hand?

When things fall apart who will take my hand?

Stadsgezicht skeletten

Vorm krijgen en huid laten groeien

Laag en laag wordt weggepeld

Uitgeput

Van de herhaling van altijd opnieuw moeten opbouwen

Versleten gezichten op kleurrijke, kale plekken

Stadslichten en skylines

Onze dwalende geesten naar huis leiden

Ons in schildpadschild stoppen

De geluiden van buitenaf van meedogenloos bewustzijn onderdrukken

Waar is contemplatief terrein dat slaapt met de ondergaande zon?

Deze nachtelijke apathie

Binging op schaduw en rook

Het komt eindeloos ongedaan

Als de grond eruit valt, wie pakt dan mijn handen?

Als dingen uit elkaar vallen, wie pakt dan mijn hand?

Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen weerstaan ​​om tekort te schieten als ik een gebroken man ben

Je wist nooit hoeveel ik het in liefde meende

Elke nacht ben ik wekenlang naast je als je alleen slaapt

Heb je ooit geweten hoeveel ik het meende?

Miljoenen kleine stukjes die in zichzelf kijken

Weerspiegeld in het water

Niet van elkaar op de hoogte

Elk stukje zou zijn plaats in de puzzel kunnen vinden

Wat één was, valt uiteen in vele en verlangt ernaar weer heel te zijn

Maar uiteindelijk past niets meer hetzelfde

Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen weerstaan ​​om tekort te schieten als ik een gebroken man ben

Je weet nooit hoeveel ik het in liefde meende

Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen weerstaan ​​om tekort te schieten als ik een gebroken man ben

Elke nacht ben ik weken naast je als je alleen slaapt

Heb je ooit geweten hoeveel ik het meende?

Als de grond eruit valt, wie pakt dan mijn hand?

Als dingen uit elkaar vallen, wie pakt dan mijn hand?