Expiate - Erra

The miles I’ve traveled now seem like withered time

Fixated on the rear view when I can’t see ahead

For me to view a reflection without corruption

So a past won’t dictate a present

Months pass, sitting still, thinking in this box

Where my thoughts are not friendly nor hopeful

This weak mind and body crumble

Who we were will never be the same

We’ll never relive the feeling

Love we made, we let it slip away

And I just can’t face it

I can feel it coming on living inside

Calling me right back to you

My regret meets no resistance

And I endorse this torment to feel

If you exhaust a heart of love

Is the pumping of blood still enough?

Do the limbs go numb?

Who we were will never be the same

We’ll never relive the feeling

Love we made, we let it slip away

And I just can’t face it

Who we were will never be the same

We’ll never relive the feeling

Love we made, we let it slip away

And I just can’t face it

My fictional friend, conducting me piece by piece

I feel your cold blank stare cast on me

I don’t ask to be mended

Just understand my words and hear me out

All the passion has faded

All the fire has burned out

How could I see it coming?

This electrifying high that we would grow to resent

I can feel it coming on living inside

Calling me right back to you

De kilometers die ik nu heb afgelegd, lijken verdorde tijd

Gefixeerd op het achteraanzicht als ik niet vooruit kan kijken

Voor mij om een reflectie te bekijken zonder corruptie

Een verleden dicteert dus geen cadeau

Maanden gaan voorbij, stil zitten, denken in deze doos

Waar mijn gedachten niet vriendelijk of hoopvol zijn

Deze zwakke geest en lichaam brokkelen af

Wie we waren, zal nooit meer hetzelfde zijn

We zullen het gevoel nooit herbeleven

Liefde die we maakten, we lieten het wegglippen

En ik kan het gewoon niet aan

Ik voel het binnenkomen om te leven

Ik bel je meteen terug

Mijn spijt ontmoet geen weerstand

En ik onderschrijf deze kwelling om te voelen

Als je een hart van liefde uitput

Is het pompen van bloed nog steeds voldoende?

Worden de ledematen gevoelloos?

Wie we waren, zal nooit meer hetzelfde zijn

We zullen het gevoel nooit herbeleven

Liefde die we maakten, we lieten het wegglippen

En ik kan het gewoon niet aan

Wie we waren, zal nooit meer hetzelfde zijn

We zullen het gevoel nooit herbeleven

Liefde die we maakten, we lieten het wegglippen

En ik kan het gewoon niet aan

Mijn fictieve vriend, die me stuk voor stuk dirigeert

Ik voel je koude, lege blik op mij gericht

Ik vraag niet om te worden gerepareerd

Begrijp gewoon mijn woorden en luister naar me

Alle passie is vervaagd

Al het vuur is uitgebrand

Hoe kon ik het zien aankomen?

Deze opwindende high waar we een hekel aan zouden krijgen

Ik voel het binnenkomen om te leven

Ik bel je meteen terug