Fábula - Eros Ramazzotti

Y te cuentan como el se transformo

En arbol porque asi lo deseo

Y se quedo plantado alli mirando

La tierra en que nacian flores nuevas

Fue refugio de conejo y colibri

Y el viento le enseno a que saben, si

La miel y la resina silvestres

Y la lluvia lo bano

«Y mi felicidad» deci para sus adentros

«Eso… eso… si que ahora la encontre

Eso… porque tengo

Todo el tiempo ya para mi

Ya no necesito ma de nadie,

Toda la belleza de la vida es para mi»

Hablado:

«Y un di pasaron por alli

Los ojos de una nin

Que le habian robado al Cielo

El brillo de dos estrellas»

Y se estremecieron sus raices

Cuato desconcierto

De improviso dentro de el

Eso solamente siente el hombre sin la mujer

Y alargo sus ramas hacia ella

Sintio que la felicidad

No es nunca la mitad del infinito

Luego, era el tiempo

Sol y luna, nube y muica

Era el tiempo risa y llanto

Y entre tanto

Era un hombre que

A la vida desperto

Era como el tiempo que llenaba

Sus enormes solelades

Esa parte verdadera

Que una fabula encantada

Esconde en si para ser en autentica

En ze vertellen je hoe hij transformeerde

In een boom omdat ik het zo wil

En hij stond daar te kijken

Het land waar nieuwe bloemen werden geboren

Het was een toevluchtsoord voor konijnen en kolibries

En de wind leerde wat ze weten, ja

Wilde honing en hars

En de regen baadde hem

«En mijn geluk» zei hij tegen zichzelf

«Dat... dat... ja, nu heb ik haar gevonden

Dat... omdat ik heb

alle tijd nu voor mij

Ik heb niet meer nodig dan wie dan ook,

Alle schoonheid van het leven is voor mij»

Gesproken:

"En op een dag kwamen ze voorbij

De ogen van een meisje

Dat ze uit de hemel hadden gestolen

De glans van twee sterren»

En zijn wortels trilden

vier verbijstering

Plotseling in de

Dat voelt alleen de man zonder de vrouw

En ik strek zijn takken naar haar uit

Ik voelde dat geluk

Het is nooit de helft van oneindig

Toen was het tijd

Zon en maan, wolk en muziek

Het was lach en huil tijd

en in de tussentijd

Hij was een man die

Ik werd wakker tot leven

Het was als de tijd die vol was

Zijn enorme eenzaamheid

dat ware deel

Wat een betoverde fabel

Verberg op zichzelf om authentiek te zijn