Silence - Enz

Souvent je parle peu

Tu voudrais me connaître, me comprendre

Ou me cerner mais y a pas le feu

Silences en disent plus qu’les paroles inutiles

J’aime qu’ils se brisent juste pour qu’le dire illumine

J’me fixe comme unique but de retrouver l’calme

Apaisement si rare, j’veux pas m’entourer de vacarme

Et d’signal d’alarme ou de parasites

Je n’suis qu’une glace dans ce magma

Efface donc ce bruit

Que je puisse vivre en équilibre

Que la grise mine ne soit pas d’mise

En quête de cet air qu’on nomme Paradis

J’vois qu’mes recherches sont vaines

Quand j’me réveille mon poste pleure les propos de Marine Le Pen

C’est pas ici qu’j’trouverai la paix

J’m’essouffle à force de courir après

J’voudrais qu’on m’dise où est la clé

J’ai peur qu’la chance d’la découvrir s'éloigne

J’voudrais qu’les foules s'écartent

Pour trouver la Terre où l’silence est roi

Durant c’vide, j’aurais pu mettre les cris, du crash

Ou te parler de ma vie, me plaindre émettre des reproches

Mais pour ça j’ai toute une vie même si chaque jour la mort s’approche

J’ai pas demandé à jouer mais j’suis dans l’jeu donc faut qu’j’m’y accommode

J’suis pas du genre gêné quand un ange passe

Frit quand l’silence glace

Qu’la parole tarde à venir, quand les discussions stagnent

Et qu’les idées s’font rares

Même si ça m’coûte le titre de type pas trop bavard j’m’en tape

J’reste muet, conscient qu’le simple fait d’le prononcer peut l’tuer

Dieu qu’les mots sont cruels

Quand on n’a plus rien à s’dire

Après la courtoisie anodine, parler tout l’temps devient habituel

Au lieu de s’taire, souvent on s’plaint pour s’plaindre

On surenchérit par la médisance la mauvaise graine

Fréquemment l’audace manque

J’vois pas qu’la vantardise pour susciter l’estime

Et l’commérage comme gymnastique de l’esprit

J’peux pas me permettre de le cacher

Trop d’occasions de le gâcher bêtement

Réflexe de rigueur, parfois on m’reproche d'être lent

T’as besoin d’un haut-parleur pour gueuler tes horreurs

Le flux, l’auditeur, autant fermer ton bec directement

Ça doit venir d’là si avec l'âge on devient sourd

C’est ça la sagesse, on donne la parole à des sages

Mes congénères deviennent fous

Discutent pour éviter les craintes, les doutes

Car dans l’silence les certitudes deviennent floues

J’voudrais qu’ce sifflement cesse

Trop d’bordel dans ma tête

J’crois qu’j’cours à ma perte

Le calme ne va qu’avec

La tempête qui l’accompagne

On omet de le craindre donc je marche en silence et seul

Tente de faire mes preuves

Pour qu’les foules se meuvent

En oubliant de mentir

Vaak spreek ik weinig

Als je me wilt kennen, begrijp me dan

Of omsingel me maar er is geen vuur

Stiltes zeggen meer dan nutteloze woorden

Ik vind het leuk dat ze breken om te zeggen dat het oplicht

Ik stelde mezelf als enige doel om rust te vinden

Verzoening zo zeldzaam, ik wil mezelf niet omringen met lawaai

En van alarmsignaal of parasieten

Ik ben gewoon een ijsje in dit magma

Wis dat geluid

Dat ik in balans kan leven

Dat het grijze gezicht niet in orde is

Op zoek naar dat deuntje dat we Paradise noemen

Ik zie dat mijn onderzoek tevergeefs is

Als ik wakker word roept mijn station de woorden van Marine Le Pen

Het is niet hier dat ik vrede zal vinden

Ik ben buiten adem van het achterna rennen

Ik wil graag dat iemand me vertelt waar de sleutel is

Ik ben bang dat de kans om het te ontdekken weggaat

Ik zou willen dat de drukte weggaat

Om het land te vinden waar stilte koning is

Tijdens dit vacuüm had ik de kreten kunnen laten crashen

Of praat met je over mijn leven, klaag, geef mij de schuld

Maar daarvoor heb ik een heel leven, zelfs als de dood elke dag nadert

Ik heb niet gevraagd om te spelen, maar ik zit in het spel, dus ik moet me eraan aanpassen

Ik ben niet het type dat zich schaamt als er een engel langskomt

Gebakken als de stilte bevriest

Dat het woord maar langzaam komt, als de discussies stagneren

En dat de ideeën zeldzaam zijn

Zelfs als het me de titel van niet al te spraakzame man kost, kan het me niet schelen

Ik zwijg, me ervan bewust dat het simpele feit van het uitspreken ervan al dodelijk kan zijn

God, woorden zijn wreed

Als we niets meer te zeggen hebben

Na onschuldige beleefdheid wordt de hele tijd praten een gewoonte

In plaats van te zwijgen, klagen we vaak om te klagen

We overbieden het slechte zaad door laster

Vaak gebrek aan durf

Ik zie dat opscheppen niet om achting op te wekken

En roddelen als mentale gymnastiek

Ik kan het me niet veroorloven om het te verbergen

Te veel kansen om het dwaas te verspillen

Reflex van strengheid, soms krijg ik kritiek omdat ik traag ben

Je hebt een luidspreker nodig om je verschrikkingen te schreeuwen

De stream, de luisteraar, kan net zo goed je mond houden

Het moet daar vandaan komen als we met de jaren doof worden

Dat is wijsheid, wij geven stem aan de wijzen

Mijn soortgenoten worden gek

Bespreek om angsten, twijfels te vermijden

Want in de stilte vervagen de zekerheden

Ik zou graag willen dat dit gefluit stopt

Te veel rommel in mijn hoofd

Ik denk dat ik tot mijn verlies ga

Rust hoort er alleen bij

De bijbehorende storm

We zijn er niet bang voor, dus loop ik in stilte en alleen

probeer mezelf te bewijzen

Om de drukte in beweging te krijgen

vergeten te liegen