C'est pas le moment - Enz

J’voudrais savoir là où ça pèche, mais il est d’où c’blème?

Chacun rappe pour là où il crèche, et la bouche pleine d’insultes

Le MC manque de formules de politesse

Ne représente qu’un bout d’sa tèce, sa ligne de trom ou d’RER

On s’ghettoïse tous seuls

Le talent n’a pas de code postal, quand j'écoute j’ai pas besoin d’boussole

C’est ça le marche ou crève

Faut qu’on s’lève, qu’on s’entraide, qu’on arrête de se mettre

Des bêtes de bâtons dans les roues

Les frères, tous entendez-vous

J’pourrais même faire le premier pas nécessaire

Pour ceux qui émettent encore des doutes

D’accord, j’parle pour les miens d’abord

Mais les autres se reconnaissent dans tous les thèmes que j’aborde

On soigne le fond et la forme, se fout de la norme

Et t’sais bien qu’le frigo vite vide nous rappelle à l’ordre

J’préviens, depuis mon coin j'élabore

La bonne came qui fait remuer les nuques des mecs

Plutôt qu’les culs d’leurs bonnes femmes

C’est pas l’moment de lâcher l’truc

Parler d’une carrière fichue, échouer si près du but

Il manque quelques grains de sables pour achever mes tunes

En gros rien d’insurmontable, c’est à moi de jouer ma carte, bien sûr

Chacun parle de la mort du rap au lieu d’le faire vivre

Ma musique a l’air triste et l’public averti

Ne réclame que des classiques et de larmes dans les machines

Plus de charme dans les yeux plutôt qu’des femmes dénudées dans l’clip

Dénué de toute finesse

À chaque prise de Bic ou d’micro j’vise la justesse

J’vois l’truc salutaire

Mais trop nombreux salissent et bernent

Les mêmes qui m’ont dit «c'est dead»

M’ont dit d'écrire de la merde ou j’vendrai jamais d’disques, et alors?

J’taffe pour payer mon loyer

De la musique depuis tout petit j’rêve de devenir le doyen

Et pas une seconde il m’arrive de penser aux compromis

J’bosse qu’avec des potes où ça reste avant tout

Un kif entre nous, tu piges

J’vais pas jouer l'écorché vif, ni taper ma crise d’identité

Même si l’auditoire rêve de s’identifier

J’viendrai chuchoter que j’suis qu’un homme normal

Et malgré le brouhaha ambiant, si t'écoutes, t’entendras

Beaucoup se perdent dans les clashs ou s’enferment dans des cases

On m’a dit «unité existe», j’voudrais tellement y croire

Mais réalité rappelle à l’ordre

Que faire quand chaque frère souhaite la mort de l’autre pour augmenter sa cote

Faut qu’on dépasse les bornes, j’peux pas rentrer dans l’jeu

J’pense aux mômes dont l’unique message reste «one love»

Et pour les cons qui cherchent le test encore

J’ai pas d’temps à perdre, j’peux pas m’occuper d’leur sort

Bien dans mes baskets, j’ai pas besoin d’causer du tort

D’autres choses à faire, vers d’autres latitudes j’veux prendre l’envol

Donc de l’altitude, notre musique reste clouée au sol

À cause d’arrivistes et de m’as-tu-vu

J’préfère être activiste en marge, évoluer dans l’ombre

En faisant gaffe car trop de squales ont les dents longues tu sais

Activiste en marge, j'évolue dans l’ombre

Ma seule attente c’est que l’espoir diffuse en nombre

Ik zou graag willen weten waar het fout zit, maar waar zit het probleem?

Iedereen rapt voor waar ze wiegen, en monden vol beledigingen

De MC mist beleefdheidsformules

Vertegenwoordigt slechts één uiteinde van zijn tèce, zijn lijn van trom of RER

We gettoïseren onszelf

Talent heeft geen postcode, als ik luister heb ik geen kompas nodig

Het is doen of sterven

We moeten opstaan, elkaar helpen, stoppen

Beesten van stokken in de wielen

Broeders, horen jullie allemaal

Ik zou zelfs de noodzakelijke eerste stap kunnen zetten

Voor wie nog twijfelt

Oké, ik spreek eerst voor de mijne

Maar de anderen herkennen zich in alle thema's die ik bespreek

Wij zorgen voor de inhoud en de vorm, niet om de norm

En je weet heel goed dat de snel lege koelkast ons eraan herinnert om te bestellen

Ik waarschuw, vanuit mijn hoek werk ik uit

De goede camera die de nek van jongens doet kwispelen

In plaats van de ezels van hun goede vrouwen

Het is niet het moment om het ding los te laten

Over een mislukte carrière gesproken, zo dichtbij gefaald

Er ontbreken een paar zandkorrels om mijn deuntjes compleet te maken

In principe niets onoverkomelijks, het is natuurlijk aan mij

Iedereen praat over de dood van rap in plaats van het tot leven te brengen

Mijn muziek ziet er droevig uit en het publiek waarschuwde

Claim alleen klassiekers en scheuren in de machines

Meer charme in de ogen dan naakte vrouwen in de clip

Ontdaan van enige finesse

Bij elke opname van Bic of microfoon streef ik naar nauwkeurigheid

Ik zie het gezonde

Maar te veel laster en dwaas

Dezelfde die me vertelden "het is dood"

Zei dat ik stront moest schrijven, anders verkoop ik nooit platen, dus wat?

Ik werk hard om mijn huur te betalen

Muziek sinds mijn kindertijd droom ik ervan om decaan te worden

En geen seconde denk ik aan compromissen

Ik werk alleen met vrienden waar het vooral blijft

Een kif tussen ons, je snapt het

Ik ga niet levend gevild spelen, noch mijn identiteitscrisis typen

Zelfs als het publiek ervan droomt zich te identificeren

Ik zal komen fluisteren dat ik maar een normale man ben

En ondanks de drukte, als je luistert, hoor je het

Velen raken verdwaald in botsingen of sluiten zichzelf op in dozen

Ik kreeg te horen dat "eenheid bestaat", ik zou het zo graag willen geloven

Maar de realiteit roept om orde

Wat te doen als elke broer de andere dood wenst om zijn rating te verhogen

We moeten over de limiet gaan, ik kan niet in het spel komen

Ik denk aan de kinderen wiens enige boodschap "one love" blijft

En voor de eikels die weer op zoek zijn naar de test

Ik heb geen tijd te verliezen, ik kan niet voor hun lot zorgen

Goed in mijn gympen, ik hoef geen kwaad te doen

Andere dingen om te doen, naar andere breedtegraden wil ik vliegen

Dus vanaf de hoogte blijft onze muziek geaard

Vanwege parvenu's en heb-je-mij-gezien

Ik ben liever een activist aan de rand, evolueer in de schaduw

Pas op want te veel haaien hebben lange tanden weet je

Activist aan de rand, ik beweeg me in de schaduw

Mijn enige verwachting is dat hoop zich in aantallen verspreidt