Thy Passionate Despair - Enthral

And I wonder

Through bleeding eyes I stare and behold

Paralysed of those that carry the burden

Of Her on their tired backs…

(As I weep…)

Broken and wounded by the love they held so high

When their realms were still proud and mighty

Banners held high against a blackened sky

In blasphemy they dance in front of my eyes

No love will ever dwell within the torn shape that is me…

Hark!

A pitiful beggar before thee I stand

My sorrow I can no longer hide within my eyes

Deep and dark are the ways to my scorned heart

But unchain me, and I will be yours forevermore…

Let me dream

Breed on my misery

Art thou the answer to my depressions

And my sense of growing misantropy?

Let me bathe in the crystal lakes of your tears

For they shine O’so beautiful…

Yet still gleaming of sorrow they are…

O’how I long for these realms where I (once again)

Can be equal among kings…

My body once gifted with such tender and beautiful youth

Now painted with the grim colours of death

«Waste-Dweller Why do you spin your spell?»

Open me…

Kiss me…

And drink from my scars

Embrace me eternally…

En ik vraag me af

Door bloedende ogen staar en aanschouw ik

Verlamd van degenen die de last dragen

Van haar op hun vermoeide ruggen...

(Terwijl ik huil...)

Gebroken en gewond door de liefde die ze zo hoog hielden

Toen hun rijk nog trots en machtig was

Banners hoog gehouden tegen een zwartgeblakerde lucht

In godslastering dansen ze voor mijn ogen

Geen liefde zal ooit wonen in de gescheurde vorm die ik ben...

Hoor!

Een zielige bedelaar voor u sta ik

Mijn verdriet kan ik niet langer verbergen in mijn ogen

Diep en donker zijn de wegen naar mijn geminachte hart

Maar maak me los, en ik zal voor altijd de jouwe zijn...

Laat me dromen

Broed op mijn ellende

Bent u het antwoord op mijn depressies

En mijn gevoel van groeiende misantropie?

Laat me baden in de kristallen meren van je tranen

Want ze schijnen zo mooi...

Toch glanzen ze nog steeds van verdriet...

O, hoe verlang ik naar deze rijken waar ik (opnieuw)

Kan gelijk zijn onder koningen...

Mijn lichaam was ooit begiftigd met zo'n tedere en mooie jeugd

Nu beschilderd met de grimmige kleuren van de dood

«Waste-Dweller Waarom draai je je spreuk?»

Open mij…

Kus me…

En drink van mijn littekens

Omhels me voor eeuwig...