In Passion Swept - Enthral

And Death shalt come to Rid the Filth of the Earth

To Separate the Liar from the Wise…

I Drown in Thoughts;

What is the Reason for My Existence?

Pleasures seem only to be Enjoyed by Those who sense no Guilt

Not even the Cruelest Love can be this hard

Solemn Youth I Witness once Crying;

now Dying in Dreams

As We Struggle to be Awakened

The Heat on our Lips has Burned the Passion away from Our Hearts…

Sense the Flames Embracing the Two of us as

We stand Calm sunken Beneath a Soulless Chaos.

Watching our Empire Falling into Ruins…

I Caress the Soil the Remains of my Past

And my Crystals Darken with Tears

Try to Breath Your Sardonic Harmony into my World of Grief

And You will Kill What’s left of Me!

The Fundament to My Existence is now, but an Empty Shell

No longer of Flesh and Spirit… No Salvation Found through Harmless Joy

For the Fear of Death dwells within the Eyes of Every Mortal Man

Growing stronger for every Hour Passing

Spinning our Destinies Together like the Greatest of All Tragedies…

Sorrow offers Compassion but what is Compassion Worth?

…Looking back at the Memories I Realize

What I Sought Cannot Be Found…

En de dood zal komen om de vuiligheid van de aarde te verdrijven

Om de leugenaar van de wijze te scheiden...

ik verdrink in gedachten;

Wat is de reden van mijn bestaan?

Plezier lijkt alleen te worden genoten door degenen die geen schuld voelen

Zelfs de wreedste liefde kan niet zo moeilijk zijn

Plechtige jeugd, ik ben getuige van een keer huilen;

nu sterven in dromen

Terwijl we worstelen om ontwaakt te worden

De hitte op onze lippen heeft de passie uit ons hart weggebrand...

Voel de vlammen die ons tweeën omarmen als

We staan ​​kalm verzonken onder een zielloze chaos.

Kijken hoe ons rijk in puin valt...

Ik streel de bodem de overblijfselen van mijn verleden

En mijn kristallen worden donkerder van tranen

Probeer je sardonische harmonie in mijn wereld van verdriet te blazen

En je zult doden wat er van mij over is!

Het fundament van mijn bestaan ​​is nu, maar een lege huls

Niet langer van vlees en geest... Geen redding gevonden door onschuldige vreugde

Want de angst voor de dood woont in de ogen van elke sterveling

Sterker worden voor elk voorbijgaand uur

Samen ons lot draaien als de grootste van alle tragedies...

Verdriet biedt compassie, maar wat is compassie waard?

...Terugkijkend op de herinneringen die ik me realiseer

Wat ik zocht, kan niet worden gevonden...