Enchanted By the Serpent Spell - Enthral

Enchanted by the serpent spell that is casting murky spectres

To glide slowly across the shimmering crystal lake

Once created of a young man’s sorrow

The sadness in his tears…

Scorned is the heart of a man who murders with passion to

Satisfy his lust macabre

He devours the pure untouched flesh of innocence

While wetting the ground with his scarlet tears

A living monument of his bloody art…

An artist of deadly creations

Extinction of Man has yet to come

So passive and proud to hear the screams of everlasting torment

Emotions cold and dead as stone

He is licking the burning scars he has created

As if they were his masterpiece

He sips to the blood as if it was wine of finest age…

The sense of ungodly presence grows stronger for each night

That lays its cold veil upon his mind

A visual spectre of Man’s creation…

Caressed now is my lifeless face

So that I may cut the strings of life forever

Embrace the beauty of my sorrow

With this weeping hands of your

The strength of your anger

Makes distant memories come clawing back

A face of horror identical to mine…

A tortured individual poisoned by its surroundings

Ridden by guilt for acts I have not even committed

The moaning masses will hunt me forever till' the day I die…

Now I feel it’s closing in…

Betoverd door de slangenspreuk die duistere spoken uitstraalt

Om langzaam over het glinsterende kristalheldere meer te glijden

Ooit gemaakt van het verdriet van een jonge man

Het verdriet in zijn tranen...

Geminacht is het hart van een man die met passie moordt

Bevredig zijn macabere lust

Hij verslindt het pure, onaangeroerde vlees van onschuld

Terwijl hij de grond nat maakte met zijn dieprode tranen

Een levend monument van zijn bloedige kunst...

Een kunstenaar van dodelijke creaties

Het uitsterven van de mens moet nog komen

Zo passief en trots om het geschreeuw van eeuwige kwelling te horen

Emoties koud en dood als steen

Hij likt de brandende littekens die hij heeft veroorzaakt

Alsof ze zijn meesterwerk waren

Hij nipt aan het bloed alsof het wijn van de beste leeftijd is...

Het gevoel van goddeloze aanwezigheid wordt elke nacht sterker

Dat legt zijn koude sluier over zijn geest

Een visueel spook van de schepping van de mens...

Gestreeld is nu mijn levenloze gezicht

Zodat ik de touwtjes van het leven voor altijd kan doorsnijden

Omarm de schoonheid van mijn verdriet

Met deze huilende handen van je

De kracht van je woede

Laat verre herinneringen boven komen klauwen

Een gezicht van horror identiek aan het mijne...

Een gemarteld individu vergiftigd door zijn omgeving

Bereden door schuldgevoelens voor daden die ik niet eens heb begaan

De kreunende massa zal voor altijd op me jagen tot de dag dat ik sterf...

Nu voel ik dat het dichterbij komt...