Dwojaki koniec - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Rok się kochali, a wiek się nie widzieli

Zbolały serca, oboje na pościeli

Leży dziewczyna w komnacie swej na łożu

A kozak leży w dąbrowie na rozdrożu!

O!

nad dziewczyną rodziny całej płacze

A nad kozakiem, och!

siwy orzeł kracze

Oboje biedni, wnętrz ności ogień pali!

Cierpieli srodze, cierpieli i skonali

O!

nad dziewczyną po siole dzwony biją

A nad kozakiem po lesie wilki wyją

Kości dziewczyny grób zamkna'ł poświęcony

Kości kozaka bieleją na wsze strony

Ze bedreven de liefde voor een jaar, en de leeftijd zag elkaar niet

Harten deden pijn, allebei op de lakens

Het meisje ligt op het bed in haar kamer

En de Kozak ligt in het eikenbos op het kruispunt!

WAT BETREFT!

ze huilt om het meisje van de hele familie

En over de Kozak, oh!

grijze boevenadelaar

Beide, arme mensen, vuur zit van binnen!

Ze leden zwaar en ze leden en stierven

WAT BETREFT!

de klokken luiden op de zoutvloer boven het meisje

En over de Kozak in het bos huilen de wolven

Het graf van het meisje werd gesloten met een zegen

De botten van de Kozak worden in alle richtingen wit