L'Océan - Dominique A

On l’entendait de loin s'écraser contre terre

Ecumer de colère d'être ainsi rejeté

Au pied de pauvres dunes, sur d’indignes rochers

Lui pourtant si puissant, pourtant si volontaire

On courait sur les dunes et il apparaissait

Et parfois il daignait nous couvrir d'écume

Un de ces jours bleu gris où sa colère montait

Contre la terre et les humeurs bde la lune

L’océan

Il n’en finissait pas comme la vie lointaine

Qu’on aurait quand plus tard il faudrait être vieux

Il n’en finissait pas comme les mille semaines

Quand septembre passait et s'éteignaient tous les feux

Les feux que l’eau salée attisait en nous-mêmes

Que les enfants d’Eole entretenaient furieux

Cette douce violence qui nous brûlait les yeux

Dès qu’on entrait en lui et qu’il noyait nos peines

L’océan

Si ma ligne de vie venait à se casser

J’aimerais pour finir avoir encore le temps

De monter sur la dune et le voir écumer

J’aimerais pour finir regarder l’océan

Comme lorsque l’on courait et qu’il apparaissait

Et qu’on criait de joie, ivres de sa colère

On ne le craignait pas et nous en étions fiers

C'était la même colère qui en nous s'élevait

L’océan

(Merci à S de Seraincourt pour cettes paroles)

We konden het van ver op de grond horen vallen

Schuimend van woede om zo afgewezen te worden

Aan de voet van arme duinen, op onwaardige rotsen

Hij toch zo krachtig, maar toch zo eigenzinnig

We renden door de duinen en het bleek

En soms verwaardigde hij zich om ons met schuim te bedekken

Een van die blauwgrijze dagen waarop haar woede toenam

Tegen de aarde en de stemmingen van de maan

De oceaan

Het eindigde niet zoals het verre leven

Die we zouden hebben als we later oud zouden zijn

Het eindigde niet zoals de duizend weken

Toen september voorbij ging en alle lichten uitgingen

De vuren die het zoute water in onszelf ontstoken

Dat de kinderen van Aeolus woedend bleven

Dit zoete geweld dat onze ogen brandde

Zodra we bij hem binnenkwamen en hij ons verdriet verdronk

De oceaan

Als mijn levenslijn zou breken

Ik wou dat ik tijd had om af te ronden

Om het duin te berijden en het te zien scheren

Ik zou graag naar de oceaan willen kijken

Zoals toen we renden en het verscheen

En we huilden van vreugde, dronken van zijn woede

We waren er niet bang voor en we waren er trots op

Het was dezelfde woede die in ons opkwam

De oceaan

(Met dank aan S de Seraincourt voor deze teksten)