Cosmos - Dojutsu

Emporté par l’instru j’pensais tout remettre en ordre

Mais qui le défini, qui ici à le droit de te donner des ordres?

Un monde hiérarchisé même dans le fond de nos pensées

Dans la grande valse de la vie très peu on apprit à danser

Tout classé, un esprit chamboulé dans un monde bien rangé

Le deuxième ne restera que l’ombre du premier

Si tu t’arrêtes, le monde lui continuera de tourner

Les étoiles nous observent mais on meurt tous avec nos secrets

«Ça viendra avec le temps» c’est ce qu’ils disaient

«C'est rien ça va passer» c’est aussi ce qu’ils disaient

J’aurais atteint mon but quand l’horizon j’aurais touché

On est rien, mais un rien peut venir tout changer

Les choses se cassent, elles partent et se remplacent

Les sourires s’effacent, comme un fantôme devant la glace

Perdu dans le Cosmos, difficile de trouver sa place

Faire en sorte que mon cri sourd raisonne au fin fond de l’espace

Créer, transformer, tout recommencer

Donner, recevoir et partager

Aimer, s'évader, pouvoir en rêver

Travailler, perdre mais aussi gagner

Diriger, manipuler, guider

Marcher, courir pour un jour voler

Vérité, destiné, liberté

Tout ça pour finalement ne faire que passer

Des hommes ont décidé de dicter nos vies jusqu'à ce qu’on crève

Est-ce une raison pour suivre toutes ces foutues règles?

A force de chercher nos erreurs on finit par les commettre

Désolé on doit y aller, on a rendez-vous avec le succès

Paix à toutes ces batailles pas terminées

Celles qu’on rêve qu’elles n’aient encore jamais existé

On a baissé les bras pour mieux les relever

Laisser tomber les armes au lieu de laisser tomber vos rêves

C’est pas l’heure de la trêve, il est temps d’arrêter les combats

Le miroir est gelé j’peux plus me regarder

J’attends qu’une chose, c’est de faire fondre la glace

Et que mon esprit prisonnier puisse enfin s'évader

On est comme la constellation, né pour briller

Et c’est dans l’ordre des choses que c’est le Cosmos qu’on a visé

J’me croyais coupable car j’avais peur de vos jugements

Mais je ne serais pas en retard car personne ne m’attend

Écouter, regarder, trop parler

Se battre, plier, puis tout donner

Écrire, raconter, rire à en pleurer

Voyager, rouler, ou bien rester

Tomber, sourire, se relever

La Terre, le Ciel, mi madré

Naître, grandir et puis s’en aller

Et tout accomplir avant de trépasser

Perdu dans cette vie, j’me sens visé

Comme un pauvre qui rêve de finir aux Elysées

J’dois allez dormir dans les bras de Morphée

Mais malheureusement il a du se faire amputer

Le silence est parfois le meilleur des bruits

Les yeux vers le plafond, aux coups de minuit

J’me demande ce que j’ai réussi dans la vie

Et si tu dors, je parles à qui?

Se muscler le cerveau plutôt que de soulever des haltères

Besoin d’un peu d’eau faudrait que j’me désaltère

Tu te fais écraser quand t’as pas de caractère

Des ailes dorées pour mieux toucher la terre

Toujours croire en soi et se battre pour une cause

Un trouble, un espoir, qui devient névrose

Devenir puissant pour que plus personne ne s’oppose

Cet album vient de passer «Du Chaos Au Cosmos "

Créer, transformer, tout recommencer?

Donner, recevoir et partager?

Aimer, s'évader, pouvoir en rêver?

Travailler, perdre mais aussi gagner?

Diriger, manipuler, guider?

Marcher, courir pour un jour voler?

Vérité, destiné, liberté?

Tout ça pour finalement ne faire que passer

Écouter, regarder, trop parler?

Se battre, plier, puis tout donner?

Écrire, raconter, rire à en pleurer?

Voyager, rouler, ou bien rester?

Tomber, sourire, se relever?

La Terre, le Ciel, mi madré?

Naître, grandir puis s’en aller?

C’est le Cosmos on finira dans le passé

Meegesleept door het instrument dacht ik alles op orde te brengen

Maar wie bepaalt het, wie heeft hier het recht om u bevelen te geven?

Een hiërarchische wereld zelfs in ons achterhoofd

In de grote wals van het leven werd heel weinig geleerd om te dansen

Alles gesorteerd, een geest op zijn kop in een opgeruimde wereld

De tweede blijft slechts een schaduw van de eerste

Als je stopt, draait de wereld door

De sterren kijken naar ons, maar we sterven allemaal met onze geheimen

"Het komt op tijd", zeiden ze

"Het gaat niet over" dat zeiden ze ook

Ik zou mijn doel hebben bereikt als ik de horizon zou hebben aangeraakt

We zijn niets, maar niets kan komen en alles veranderen

Dingen breken, ze gaan weg en vervangen

De glimlachen vervagen, als een geest voor de spiegel

Verdwaald in de kosmos, moeilijk om je plek te vinden

Laat mijn doffe kreet diep in de ruimte resoneren

Creëer, transformeer, begin helemaal opnieuw

Geven, ontvangen en delen

Liefhebben, ontsnappen, ervan kunnen dromen

Werken, verliezen maar ook winnen

leiden, manipuleren, leiden

Lopen, rennen voor een dagvlieg

Waarheid, lot, vrijheid

Dit alles om uiteindelijk te overlijden

Mannen hebben besloten ons leven te dicteren tot we sterven

Is dat een reden om al die verdomde regels te volgen?

Door naar onze fouten te zoeken, maken we ze uiteindelijk

Sorry dat we moeten gaan, we hebben een date met succes

Vrede voor al deze onvoltooide veldslagen

Degenen waarvan we dromen, hebben nooit bestaan

We lieten onze armen zakken om ze beter op te heffen

Laat wapens vallen in plaats van je dromen te laten vallen

Het is geen tijd voor een wapenstilstand, het is tijd om de gevechten te stoppen

De spiegel is bevroren Ik kan niet meer naar mezelf kijken

Ik wacht op één ding, om het ijs te smelten

En mijn gevangene geest kan eindelijk loskomen

We zijn als het sterrenbeeld, geboren om te schitteren

En het is in de volgorde der dingen dat het de kosmos is waarop we ons hebben gericht

Ik dacht dat ik schuldig was omdat ik bang was voor uw oordelen

Maar ik zal niet te laat komen, want niemand wacht op me

Luister, kijk, praat te veel

Vecht, fold en geef alles

Schrijf, vertel, lach tot je huilt

Reizen, rijden of blijven

Vallen, glimlachen, opstaan

De aarde, de lucht, half gekruld

Geboren, groeien en dan gaan

En alles volbrengen voordat je overlijdt

Verloren in dit leven, voel ik me een doelwit

Als een arme man die ervan droomt om op het Elysées te eindigen

Ik moet gaan slapen in de armen van Morpheus

Maar helaas moest hij geamputeerd worden

Stilte is soms het beste geluid

Ogen naar het plafond gericht, klokslag middernacht

Ik vraag me af wat ik heb bereikt in het leven

En als jij slaapt, met wie moet ik dan praten?

Train je hersenen in plaats van dumbbells op te tillen

Ik heb wat water nodig, ik zou mijn dorst moeten lessen

Je wordt overreden als je geen karakter hebt

Gouden vleugels om de aarde beter te raken

Geloof altijd in jezelf en vecht voor een doel

Een probleem, een hoop, die neurose wordt

Word machtig zodat niemand zich verzet

Dit album is zojuist "Du Chaos Au Cosmos" gepasseerd

Creëren, transformeren, helemaal opnieuw beginnen?

Geven, ontvangen en delen?

Liefhebben, ontsnappen, ervan kunnen dromen?

Werken, verliezen maar ook winnen?

Direct, manipuleren, begeleiden?

Lopen, rennen voor een dag vliegen?

Waarheid, lot, vrijheid?

Dit alles om uiteindelijk te overlijden

Te veel luisteren, kijken, praten?

Vechten, folden en dan alles geven?

Schrijven, vertellen, lachen tot je huilt?

Reizen, rijden of blijven?

Vallen, glimlachen, opstaan?

De aarde, de lucht, half madre?

Geboren worden, groeien en dan weer weggaan?

Het is de Kosmos waar we in het verleden zullen eindigen