Ireland - David Wilcox

Someday I’ll sing in Ireland.

I’ve dreamed it for so long

The motherland of balladeers and home to orphan songs

Where someone who loves music can feel like they belong

I’ll see those ways before these days are gone

When I was a kid in Cleveland, music got me through

I sang my songs to give me hope, and now it’s what I do

Some have called me a troubadour, as if the word was new

A thousand years of history breaking through

From far across the ocean, on that midwestern plain

My ballads and my story songs long for whence they came

It feels like finding family, though I have no Irish name

My heart is here in ways I can’t explain

The man who made my old guitar formed it on these shores

From trees that whispered in the wind two hundred years before

There’s stories that the forest knows, and places to explore

I’ll bring that wood back home to there once more

I’ll find the pubs where people sing, I’ll listen to the bands

I’ll walk those busy city streets, and see it all first hand

Guitar case on the sidewalk where the singers make their stand

I’ll sing my songs on their own family land

'Course I know so much has changed.

The future’s come to stay

Show me life the way it is, not some Paddy’s day cliché

I’ll offer up my songs to you, and we’ll see the way they play

My orphan children may get turned away

But still I’ll show them where they’re from.

It’s not just history

I’ll speak the words of poets gone: my music’s ancestry

We’ll hear the voice of Ireland in the wind beside the sea

In waves of music far as I can see

The voice of every poet singing free:

Singing bring your orphan children home — to me

Op een dag zal ik zingen in Ierland.

Ik heb er zo lang van gedroomd

Het moederland van balladen en de thuisbasis van weesliederen

Waar iemand die van muziek houdt zich thuis kan voelen

Ik zal die manieren zien voordat deze dagen voorbij zijn

Toen ik een kind was in Cleveland, hielp muziek me er doorheen

Ik zong mijn liedjes om me hoop te geven, en nu is het wat ik doe

Sommigen hebben me een troubadour genoemd, alsof het woord nieuw was

Duizend jaar geschiedenis breekt door

Van ver over de oceaan, op die vlakte in het Midwesten

Mijn ballads en mijn verhalende liedjes verlangen naar waar ze vandaan kwamen

Het voelt alsof ik familie vind, hoewel ik geen Ierse naam heb

Mijn hart is hier op manieren die ik niet kan uitleggen

De man die mijn oude gitaar heeft gemaakt, heeft hem aan deze oevers gebouwd

Van bomen die tweehonderd jaar eerder in de wind fluisterden

Er zijn verhalen die het bos kent en plekken om te verkennen

Ik zal dat hout nog een keer naar huis brengen

Ik zoek de pubs waar mensen zingen, ik luister naar de bands

Ik loop door de drukke straten van de stad en zie het allemaal uit de eerste hand

Gitaarkoffer op de stoep waar de zangers staan

Ik zal mijn liedjes zingen op hun eigen familieland

Natuurlijk weet ik dat er zoveel is veranderd.

De toekomst is gekomen om te blijven

Laat me het leven zien zoals het is, niet een of ander Paddy's cliché

Ik zal mijn liedjes aan je aanbieden, en we zullen zien hoe ze spelen

Mijn weeskinderen kunnen worden afgewezen

Maar toch zal ik ze laten zien waar ze vandaan komen.

Het is niet alleen geschiedenis

Ik zal de woorden spreken van overleden dichters: de afkomst van mijn muziek

We zullen de stem van Ierland horen in de wind naast de zee

In golven van muziek zover ik kan zien

De stem van elke dichter die gratis zingt:

Zingen breng je weeskinderen thuis - bij mij