Fado Malhoa - Cuca Roseta

Alguém que Deus já lá tem

Pintor consagrado

Que foi bem grande

E nos dói já ser do passado

Pintou numa tela

Com arte e com vida

A trova mais bela

Da terra mais querida

Subiu a um quarto que viu

À luz do petróleo

E fez o mais português

Dos quadros a óleo

Um Zé de Samarra

Com a amante a seu lado

Com os dedos agarra

Percorre a guitarra

E ali vê-se o fado

Faz rir a ideia de ouvir

Com os olhos senhores

Fará, mas não para quem já o viu

Mas em cores

Há vozes de Alfama

Naquela pintura

E a base derrama

Canções de amargura

Dali vos digo que ouvi

A voz que se esmera

Boçal de um Faia banal

Cantando a Severa

Aquilo é bairrista

Aquilo é Lisboa

Boémia e fadista

Aquilo é de artista

Aquilo é Malhoa

Aquilo é bairrista

Aquilo é Lisboa

Boémia e fadista

Aquilo é de artista

Aquilo é Malhoa

Iemand die God daar al heeft

gewijd schilder

wat erg groot was

En het doet pijn om uit het verleden te komen

geschilderd op een doek

Met kunst en met leven

De mooiste donder

Van het liefste land

Hij ging naar een kamer die hij zag

In het licht van olie

En maakte het meest Portugees

van olieverfschilderijen

Een Zé uit Samarra

Met de minnaar aan je zijde

Met vingergrepen

Gaat door de gitaar

En daar zie je de fado

Maakt het idee van luisteren aan het lachen

Met de ogen van de heren

Zal doen, maar niet voor degenen die het hebben gezien

Maar in kleur

Er zijn stemmen van Alfama

op dat schilderij

En de basis stroomt

Liedjes van bitterheid

Van daaruit vertel ik je dat ik hoorde

De stem die voor zichzelf zorgt

Boçal van een banale beukenboom

Zingen ernstig

Dat is buurt

Dat is Lissabon

bohemen en fado zanger

Dat is van artiest

Dat is Malhoa

Dat is buurt

Dat is Lissabon

bohemen en fado zanger

Dat is van artiest

Dat is Malhoa