Contemplação - Cuca Roseta

Julguei suster o mundo, senti um sentir profundo

Uma sensação domou-me e num segundo

Subi o meu pulsar de encontro à vastidão

Fui como ave à solta em redenção

Vesti a terra quente, fui semente a lutar

Fui virgem, fui origem a gerar

Fui planta, fui o mar a ganhar

E nas cores dos ventos fui voar

Sentei e a minh’alma enfrenta a imensidão

Desatei o peito atado de emoção

Senti uma bênção, uma gratidão e então

Caiu-me uma lágrima no chão

Sentei e a minh’alma enfrenta a imensidão

Desatei o peito atado de emoção

Senti uma bênção, uma gratidão e então

Caiu-me uma lágrima

No chão

Ik dacht dat ik de wereld vasthield, ik voelde een diep gevoel

Een sensatie temde me en in een seconde

Ik ging mijn hartslag omhoog tegen de uitgestrektheid

Ik was als een loslopende vogel in de verlossing

Ik droeg de hete aarde, ik ging vechten

Ik was een maagd, ik was van oorsprong om te genereren

Ik was een plant, ik ging naar de zee om te winnen

En in de kleuren van de wind ging ik vliegen

Ik ging zitten en mijn ziel staat tegenover de onmetelijkheid

Ik maakte mijn borst los, vastgebonden met emotie

Ik voelde een zegen, een dankbaarheid en toen

Er viel een traan op de grond

Ik ging zitten en mijn ziel staat tegenover de onmetelijkheid

Ik maakte mijn borst los, vastgebonden met emotie

Ik voelde een zegen, een dankbaarheid en toen

ik had een traan

op de vloer