Kunstwollen - Corde Oblique

Tanti ricordi

nuotano stretti

dentro i miei fiordi

e sopra i tetti

di una città che

soffre contusa:

mura salate

emerse dal mare,

chiese guarnite,

chiese di case,

chiese svestite

e denudate;

marmi commessi,

statue di Lari,

pura anemia

meridionale

che so che proprio non ha fine,

che so che proprio non ha fine.

Uomini e donne vestiti da se stessi

cantano come ormai nessuno più fa.

Non è né un mestiere, né moda, né tempo;

non è proprio nulla, nemmeno un bisogno.

Chi canta non sa

e se sapesse

no non sarebbe

la stessa cosa,

chi sa non gode

se non di se stesso,

chi sa poi chi è che gode

solo di se stesso,

è che Kunstwollen non ha fine,

è che Kunstwollen non ha fine.

Semi di zelo

hanno piantato

nei tuoi difetti

tutti i tuoi pregi,

papiri neri,

tele tagliate,

puntate i piedi:

niente fa male!

Arte minore

impolverata,

piccola come

la terra è atea,

il mare crede:

pura energia

meridionale

che so che proprio non ha fine,

che so che proprio non ha fine,

è che kunstwollen non ha fine,

è che kunstwollen non ha fine.

Dedication to the city of Naples

(Grazie a corde Oblique per questo testo)

Zo veel herinneringen

zwem strak

in mijn fjorden

en boven de daken

van een stad die

lijdt gekneusd:

zoute muren

kwam uit de zee,

versierde kerken,

gevraagd naar huizen,

vroeg ze uitgekleed

en uitgekleed;

toegewijde knikkers,

standbeelden van Lari,

pure bloedarmoede

zuidelijk

dat ik weet dat het gewoon geen einde heeft,

dat ik weet dat het gewoon geen einde heeft.

Mannen en vrouwen verkleed als zichzelf

ze zingen zoals niemand nu doet.

Het is noch een vak, noch mode, noch tijd;

het is helemaal niets, zelfs geen noodzaak.

Wie zingt weet het niet

en als hij het wist

nee dat zou niet

hetzelfde,

wie weet geniet er niet van

als het niet van hemzelf is,

wie weet wie er van geniet

alleen van zichzelf,

is dat Kunstwollen geen einde heeft,

is dat Kunstwollen geen einde heeft.

Zaden van ijver

zij plantten

in je fouten

al je krachten,

zwarte papyri,

gesneden doeken,

doe je voeten omhoog:

niets doet pijn!

kleine kunst

stoffig,

kleine like

de aarde is atheïst,

de zee gelooft:

pure energie

zuidelijk

dat ik weet dat het gewoon geen einde heeft,

dat ik weet dat het gewoon geen einde heeft,

is dat kunstwollen geen einde heeft,

is dat kunstwollen geen einde heeft.

Toewijding aan de stad Napels

(Met dank aan Oblique strings voor deze tekst)