Cuma - Corde Oblique

Nessuno sa.

Nessuno sa.

Fede storia

Fede, storia e secoli

Fede storia

E generazioni

Caro Novecento, è

Poco che sei morto

E già sembri e già sembri… si

Sembri più bello

I primi ricordi

Che ho della mia infanzia

Sono porti ed isole che abbraccia la mia terra

E le pietre di Cuma

Mandrie di colombi

Pizzicano a terra

Come i campanili fan tuttora con il cielo

Cicatrici bianche

Stese sull’azzurro

Mi ricordano che sono figlio del mio tempo e

Del ventre di tufo

Incisioni visive

Si, la nostalgia è

Figlia di nessuno

Quanto è folle chi si cura solo di sentire;

Il Mare misura tutti i suoi spazi

E le fila d’alberi s’addobbano di niente

Nel ventre di tufo

Fiabe primitive

Dette e sussurrate

Echi etruschi spengono il ciclo di una spinta

Scheletri di chiese

Scheletri di case

Quando ci si battezzava ancora con il corpo

Nel ventre di tufo

Niemand weet het.

Niemand weet het.

geloof geschiedenis

Geloof, geschiedenis en eeuwen

geloof geschiedenis

en generaties

Beste Novecento, het is

Weinig dat je stierf

En je kijkt al en je kijkt al ... ja

Je ziet er mooier uit

De eerste herinneringen

Ik heb uit mijn kindertijd

Het zijn havens en eilanden die mijn land omarmen

En de stenen van Cumae

Kuddes duiven

Ze knijpen tegen de grond

Hoe de klokkentorens het nog steeds doen met de lucht

Witte littekens

Verspreid over het blauw

Ze herinneren me eraan dat ik een kind van mijn tijd ben en

Van de tufsteen buik

Visuele gravures

Ja, nostalgie is

Niemands dochter

Hoe gek is hij die alleen maar wil horen;

De zee meet al haar ruimtes

En de rijen bomen zijn versierd met niets

In de buik van tufsteen

Primitieve sprookjes

Zei en fluisterde

Etruskische echo's doven de cyclus van een duw

Skeletten van kerken

Skeletten van huizen

Toen we nog met het lichaam werden gedoopt

In de buik van tufsteen