Sternenstaub - Coppelius

Du hast mir nicht geglaubt,

Ich sammle Sternenstaub.

Doch was Du nicht weißt,

Ich sammle ihn im klirrenden Eis.

Hab schon so viel verlor’n,

Finger und Freunde erfror’n.

Ich bin der Letzte hier,

Und wem erzähl' ich nun von Dir?

Vom Himmel fällt ein Stern,

Man kann ihn weithin seh’n.

Oh, ich muss dorthin,

Doch ich kann schon längst nicht mehr geh’n.

Die ganze Welt im Schnee,

So starr und kalt die See.

Pfeift eisig auch der Wind,

weiß ich, dass wir nahe sind.

Du hast mir nie geglaubt,

Ich sammle Sternenstaub.

Doch was Du nicht weißt,

Ich sammle ihn im ewigen Eis.

je geloofde me niet

Ik verzamel sterrenstof.

Maar wat je niet weet?

Ik verzamel het in het rinkelende ijs.

Ik ben al zoveel kwijt

Vingers en vrienden zijn doodgevroren.

ik ben de laatste hier

En wie vertel ik nu over jou?

Een ster valt uit de lucht

Je kunt hem al van ver zien.

Oh daar moet ik heen

Maar ik kan niet meer lopen.

De hele wereld in de sneeuw,

Zo stijf en koud de zee.

de wind fluit ijskoud,

Ik weet dat we dichtbij zijn

je hebt me nooit geloofd

Ik verzamel sterrenstof.

Maar wat je niet weet?

Ik verzamel het in het eeuwige ijs.