Olimpia - Coppelius

Your memory leaves me mystified

As if I’d been on the other side

Like diving in the ocean feels like

I’m moving in slow motion

I said, this strong faith I can’t ignore

We will reach another shore

There was nothing anyone could do

There was nothing anyone could say

I thought my faith would not go away

Knowing now, what everybody knew

So absurd thinking this is true

I felt heaven, when we kissed

But now I know — you don’t exist

I said, I’ll give you anything at all

And will be there when you call

Don’t want this moment to slip away

By your side I want to lay

I said, when I loose my destination

I look at you for inspiration

There was nothing anyone could do

There was nothing anyone could say

I thought my faith would not go away

Knowing now, what everybody knew

So absurd thinking this is true

I felt heaven, when we kissed

But now I know — you don’t exist

Not a dream, it is for real

Noone can change the emptiness I feel

Burning my eyes are turning red

A strange and sick feeling in my head

Blinded eyes — I could not see

That everybody was laughing at me

Now I’m angry so full of hate

Who helps me out of that twisted state

Knowing now, what everybody knew

So absurd thinking this is true

I felt heaven, when we kissed

But now I know — you don’t exist

Je geheugen laat me verbijsterd achter

Alsof ik aan de andere kant had gestaan

Alsof duiken in de oceaan voelt als

Ik beweeg in slow motion

Ik zei: dit sterke geloof kan ik niet negeren

We zullen een andere kust bereiken

Er was niets dat iemand kon doen

Er was niets dat iemand kon zeggen

Ik dacht dat mijn geloof niet zou verdwijnen

Nu wetend, wat iedereen wist

Zo absurd om te denken dat dit waar is

Ik voelde de hemel, toen we kusten

Maar nu weet ik het: je bestaat niet

Ik zei, ik zal je alles geven

En zal er zijn als je belt

Wil je niet dat dit moment wegglipt

Aan jouw zijde wil ik liggen

Ik zei, wanneer ik mijn bestemming kwijtraak

Ik kijk naar je voor inspiratie

Er was niets dat iemand kon doen

Er was niets dat iemand kon zeggen

Ik dacht dat mijn geloof niet zou verdwijnen

Nu wetend, wat iedereen wist

Zo absurd om te denken dat dit waar is

Ik voelde de hemel, toen we kusten

Maar nu weet ik het: je bestaat niet

Geen droom, het is echt

Niemand kan de leegte die ik voel veranderen

Brandende ogen worden rood

Een vreemd en ziek gevoel in mijn hoofd

Verblinde ogen — ik kon niet zien

Dat iedereen me uitlachte

Nu ben ik boos, zo vol van haat

Wie helpt me uit die verwrongen toestand?

Nu wetend, wat iedereen wist

Zo absurd om te denken dat dit waar is

Ik voelde de hemel, toen we kusten

Maar nu weet ik het: je bestaat niet