Nachwort - Coppelius

Aber sowie sich immer kühner

und freier des Gesanges Schwingen regten,

wie immer feuriger funkelnd

der Töne Strahlen mich umfingen,

da ward meine innere Musik —

so lange tot und starr — entzündet

und schlug empor in mächtigen herrlichen Flammen.

Ach!

— ich hatte ja zum ersten Mal

in meinem Leben Musik gehört.

Maar naast brutaler worden

en vrijer zingende vleugels bewogen,

zoals altijd vuriger sprankelend

de geluidsstralen omringden mij,

daar was mijn innerlijke muziek -

zo lang dood en star - ontstoken

en laaide op in machtige glorieuze vlammen.

Oh!

— Ik had voor de eerste keer

in mijn leven naar muziek geluisterd.