Konzert - Coppelius

In fernes Grau entführte uns das Spiel

In Wolken, aus den Fesseln der Gedanken

Da Nebelbläue uns und Licht versanken

Und mattes Dämmern aus den Gründen fiel

Die wir betäubt, geschlossenen Auges lauschten

Und lang noch nach dem letzten reinen Ton

In unsere eigene Stille sinnend flohen

In der die Melodien weiter rauschten

Dann hob sich plötzlich unser Einsamsein

Klar fühlend über Klagen und Bekennen

In unbeschreiblich schreiendem Erkennen

Denn zu den knarrend aufgestoßenen Türen

Die zu der Welt und zu den Menschen führen

Bricht Lärm des Alltags über uns herein

De game nam ons mee naar het verre grijs

In wolken, uit de ketenen van gedachten

Omdat de blauwe mist ons en het licht zonk

En het saaie ochtendgloren op het terrein viel

Wij die luisterden, verbluft, met gesloten ogen

En lang na de laatste pure noot

Gevlucht mediteren in onze eigen stilte

Waarin de melodieën bleven ruisen

Toen plotseling onze eenzaamheid opgeheven

Zich duidelijk voelen over klachten en bekentenissen

In onbeschrijfelijke schreeuwende herkenning

Want naar de krakende deuren

Die leiden naar de wereld en naar mensen

Het lawaai van het dagelijks leven breekt op ons af