Die Glocke - Coppelius

Der Lärche Lieder tönen

So voller Freud und Lust

Als wollten Sie verhöhnen

Den Schmerz in meiner Brust

Sie kann gar fröhlich singen

Weil ihr das Leben lacht

Mir wird es nie gelingen

Nach einer solchen Nacht

Es tönten Orgelklänge

Mit feierlichem Laut

Da schritten durch’s Gedränge

Der Bräutigam mit seiner Braut

Ich suchte ihre Herzen

Doch ach sie hatten keins

Nicht Liebeslust noch Schmerz

Da schlug die Glocke — eins!

Und sie am Hochzeitslager

Erblickt' ich jetzt die Braut

Der Bräut'gam blass und hager

War schon ihr angetraut

Er hielt sie fest umschlungen

Dann hört' ich einen Schrei

Der mir das Herz durchdrungen

Da schlug die Glocke — zwei!

Und durch des Tores Pforte

Zog jetzt ein Trauerzug

Der still zum Friedensorte

Die tote Braut nun trug

Ich fragte herzzerrissen

Wo denn der Gatte sei

Doch wollt' es keiner wissen

Da schlug die Glocke — drei!

Und ehe neue Bilder

Mit Leib und Seel' erschreckt

Die wild und immer wilder

Den Wahnsinn wohl geweckt

Entfloh ich meinem Lager

Doch nicht der Angst und Not

Mir folgte blass und hager

Ihr Gatte jetzt — der Tod!

De lariks zingt liedjes

Zo vol van vreugde en verlangen

Alsof je wilde spotten

De pijn in mijn borst

Ze kan zelfs vrolijk zingen

Omdat het leven je aan het lachen maakt

het zal me nooit lukken

Na zo'n nacht

Er waren orgelgeluiden

Met een plechtig geluid

Schrijdend door de menigte

De bruidegom met zijn bruid

Ik doorzocht hun harten

Maar helaas, ze hadden er geen

Noch lust noch pijn

Toen ging de bel - één!

En zij op het huwelijkskamp

Ik zie nu de bruid

De bruidegom bleek en mager

Was al met haar getrouwd

Hij hield haar stevig in zijn armen

Toen hoorde ik een schreeuw

dat drong door in mijn hart

Toen ging de bel - twee!

En door de poort van de poort

Nu trok een begrafenisstoet

De stilte naar de plaats van vrede

De dode bruid droeg nu

vroeg ik diepbedroefd

Waar is de echtgenoot?

Maar niemand wilde het weten

Toen ging de bel - drie!

En voor nieuwe foto's

Bang lichaam en ziel

Het wild en steeds wilder

De waanzin is waarschijnlijk ontwaakt

Ik ben ontsnapt uit mijn kamp

Maar niet van angst en verdriet

Bleek en mager volgden mij

Je man nu - dood!