The Sacrifice - Comus

At a tender age

By the High Priest chosen

As the fairest maiden, from her parents taken

In the hands of shamen

For the great initiation

For many months it never rained;

The fields were dry, the wells were drained

The barren land would yield no game;

The people looked to lay the blame

The elders hung theirs heads in shame

The harvest failed again and again

Living in her dreams filled with nature’s delight

Dancing in the streams in the dappled sunlight

The beacons glow across the hill

To summon folk to watch the ritual

Her heart begins to pound, she cannot make a sound

Feet frozen to the ground, with ashen face

Her purpose now is known, the horror hitting home

They lead her to the stone, her fate awaits

The sacrifice;

venerate the Master

The sacrifice;

blood awake the Master

The sacrifice…

Cold slab of slate the altar;

the blade that must not falter

The swaying candles dance, the chanting turns to trance

The ground begins to shake — the sleeping beast awake

Emerge ye spectral ghosts, take shape ye thunderous hosts

Oh Lord of death and birth, we invoke from the earth

She lives on in their dreams, in every ripe seed of grain

Still dancing in the streams, in every droplet of rain

Laid out for all to see — no struggle to be free

Her final memory — there’s no escape

Her garments are torn off, her yielding flesh is soft

The knife is held aloft to consummate

The sacrifice;

(venerate the Master!)

The sacrifice;

(blood awake the Master!)

The sacrifice…

Op jonge leeftijd

Door de gekozen Hogepriester

Als het mooiste meisje, van haar ouders genomen

In de handen van schaamte

Voor de geweldige initiatie

Gedurende vele maanden heeft het nooit geregend;

De velden waren droog, de putten waren drooggelegd

Het dorre land zou geen wild opleveren;

De mensen leken de schuld te leggen

De ouderen lieten hun hoofd hangen in schaamte

De oogst mislukte keer op keer

Leven in haar dromen gevuld met de verrukking van de natuur

Dansen in de beekjes in het gevlekte zonlicht

De bakens gloeien over de heuvel

Om mensen op te roepen om naar het ritueel te kijken

Haar hart begint te bonzen, ze kan geen geluid maken

Voeten bevroren aan de grond, met een asgrauw gezicht

Haar doel is nu bekend, de horror raakt thuis

Ze leiden haar naar de steen, haar lot wacht

Het offer;

vereer de Meester

Het offer;

bloed wakker de meester

Het offer…

Koude plaat leisteen het altaar;

het mes dat niet mag wankelen

De wuivende kaarsen dansen, het gezang verandert in trance

De grond begint te trillen — het slapende beest wakker

Kom tevoorschijn, spookachtige geesten, neem vorm aan, donderende gastheren

Oh Heer van dood en geboorte, we roepen op vanaf de aarde

Ze leeft voort in hun dromen, in elk rijp graanzaadje

Nog steeds dansend in de stromen, in elke druppel regen

Opgemaakt voor iedereen om te zien - geen strijd om vrij te zijn

Haar laatste herinnering — er is geen ontkomen aan

Haar kleding is afgescheurd, haar meegevende vlees is zacht

Het mes wordt omhoog gehouden om te consumeren

Het offer;

(vereer de Meester!)

Het offer;

(bloed wakker de Meester!)

Het offer…