Obscured - Celtic Frost

Somewhere inside.

It’s still obscured.

Darkness reflects.

Stronger than fear.

I seize control to inhale this final day.

I shut my mind but I’m falling anyway.

No.

And I think that I’m all alone.

I can feel the rain pull me down again.

No.

And I know that I have no home.

I can feel the pain take a hold again.

Tied to the ground.

In mounting shade.

My soul is bound.

And so it fades.

And I know that I won’t escape.

My remaining faith is draped.

Like my hurt and my fleeting grace.

In this numbing empty space.

Ergens binnen.

Het is nog steeds verduisterd.

Duisternis reflecteert.

Sterker dan angst.

Ik grijp de controle om deze laatste dag in te ademen.

Ik sluit mijn geest, maar ik val toch.

Nee.

En ik denk dat ik helemaal alleen ben.

Ik voel de regen me weer naar beneden trekken.

Nee.

En ik weet dat ik geen huis heb.

Ik voel de pijn weer aanhouden.

Vastgebonden aan de grond.

In montageschaduw.

Mijn ziel is gebonden.

En dus vervaagt het.

En ik weet dat ik niet zal ontsnappen.

Mijn resterende geloof is gedrapeerd.

Zoals mijn pijn en mijn vluchtige genade.

In deze verdovende lege ruimte.