The Day We Met - Case Studies

Down the Road, along the man was walking.

What was his name?

No one knows…

Had a black cloud floated over his head… to protect him it was his war born head

Feathers of a tale were all the sudden in his head.

And when they brushed his face, it made him smile…

But it kept him cold inside to keep pretending.

But he was glad… to be cold inside.

A thousand arrows in his back, he left them to remind him

If he became Brothers of pain, no more will ever find him

He only had himself to blame, to let darkness disguise him

He was wrong… He was afraid…

Down the road the other way, there came a woman.

What was her name?

That secret is mine.

Had a likeness in her way, just like the ocean

And her face was like a rainbow in sky

She was laughing on her way to have a good time

When the sun went down, she thought that she might stop and rest a while

She peered into the midnight, and a man stood before her

So dark she could only see his crying eyes.

She said «hello», he asked «how can you see me?»

And she said «Babe I know its black but I ain’t blind.»

And he said «Tell me why you’re here and what you’re looking for.»

And she said…"it's just when you stop looking, who knows what you might find."

She was surprised she found him through the Arrows.

She was mystified she saw him through the grounds, over his face.

She was terrified she could speak his language…

She was right… Be afraid…

He said «If I ever fall, my darkness holds me.

If I ever cry, my darkness dries my tears.

If I need to crawl, my Darkness helps me find my way.

When I need a place to hide, they can’t love me… They can’t see me.»

On the Road for days and nights, they started talking

about this and that, nothing in particular.

And they both began to feel a little tugging at their hearts.

And she moved close to him,

and he moved close to her…

They were lonesome in a way, because they were different.

They both had there walls of keeping up the world that disappoints…

Hit him with his arrows, and clouds, and she with her smile, and delicate

composure.

And the first time that they touched.

Something changed something strange that normally happens all the time.

It’s the way of the world, people come, people go,

people mock each other up and sometimes get to love the world.

He took his headdress off, she held it gently.

She pulled some arrows from his back, it bled only a bit.

She kissed his wounds and he kissed her back gently…

He could taste… his blood on her lips…

She said Darkness don’t you fall, I can’t hold you up myself

Darkness don’t you cry, I can drown in your tears

Darkness don’t you crawl, because I can’t keep looking down for you

Darkness don’t you hide, I can’t love you… I can’t see you.

Op de weg, langs de man liep.

Wat was zijn naam?

Niemand weet…

Als er een zwarte wolk boven zijn hoofd zweefde... om hem te beschermen was het zijn oorlogshoofd

Veren van een verhaal waren ineens in zijn hoofd.

En toen ze zijn gezicht borstelden, moest hij glimlachen...

Maar het hield hem koud van binnen om te blijven doen alsof.

Maar hij was blij... om het koud te hebben van binnen.

Duizend pijlen in zijn rug, hij liet ze achter om hem eraan te herinneren

Als hij Broeders van pijn werd, zal niemand hem ooit meer vinden

Hij had alleen zichzelf de schuld, om zich door duisternis te laten vermommen

Hij had het mis... Hij was bang...

De andere kant op, kwam er een vrouw aan.

Wat was haar naam?

Dat geheim is van mij.

Had een gelijkenis op haar manier, net als de oceaan

En haar gezicht was als een regenboog in de lucht

Ze was aan het lachen op weg naar een leuke tijd

Toen de zon onderging, dacht ze dat ze misschien even zou stoppen en uitrusten

Ze tuurde in de middernacht en een man stond voor haar

Zo donker dat ze alleen zijn huilende ogen kon zien.

Ze zei "hallo", hij vroeg "hoe kun je me zien?"

En ze zei: "Babe, ik weet dat het zwart is, maar ik ben niet blind."

En hij zei: "Vertel me waarom je hier bent en wat je zoekt."

En ze zei... "het is pas als je stopt met zoeken, wie weet wat je zult vinden."

Ze was verrast dat ze hem via de Arrows had gevonden.

Ze was verbijsterd dat ze hem over het terrein heen zag, over zijn gezicht heen.

Ze was doodsbang dat ze zijn taal sprak...

Ze had gelijk... Wees bang...

Hij zei: "Als ik ooit val, houdt mijn duisternis me vast.

Als ik ooit huil, droogt mijn duisternis mijn tranen.

Als ik moet kruipen, helpt mijn Duisternis me de weg te vinden.

Als ik een plek nodig heb om me te verstoppen, kunnen ze niet van me houden... Ze kunnen me niet zien.»

Dagen en nachten onderweg, begonnen ze te praten

over dit en dat, niets in het bijzonder.

En ze begonnen allebei een beetje aan hun hart te trekken.

En ze kwam dicht bij hem,

en hij bewoog dicht bij haar...

Ze waren in zekere zin eenzaam, omdat ze anders waren.

Ze hadden allebei hun muren om de wereld die teleurstelt in stand te houden...

Raak hem met zijn pijlen en wolken, en zij met haar glimlach en delicaat

kalmte.

En de eerste keer dat ze elkaar aanraakten.

Iets veranderde iets vreemds dat normaal altijd gebeurt.

Het is de gang van zaken in de wereld, mensen komen, mensen gaan,

mensen bespotten elkaar en gaan soms van de wereld houden.

Hij deed zijn hoofdtooi af, zij hield hem voorzichtig vast.

Ze trok wat pijlen uit zijn rug, het bloedde maar een beetje.

Ze kuste zijn wonden en hij kuste haar zachtjes terug...

Hij proefde... zijn bloed op haar lippen...

Ze zei Duisternis, val niet, ik kan je zelf niet ophouden

Duisternis huil niet, ik kan verdrinken in je tranen

Duisternis kruip niet, want ik kan niet naar je blijven kijken

Duisternis verstop je niet, ik kan niet van je houden... ik kan je niet zien.