La coquette - Bénabar

Elle habite le musée de sa jeunesse évanouie

Elle propose un biscuit on dit non elle dit si

Elle a retiré tous les miroirs

Elle évite son reflet ne veut plus se voir

Elle vit entourée de photos du passé

Son visage d’alors, son trésor, son trophée

Peau de pêche au tissu tendu de satin

Mais le temps se dépêche et reprend son bien

Les plus jolies fleurs ternissent et se fanent

Les jeunes filles qu’ont de la chance deviennent de vieilles femmes

Sa peau froissée c’est un drap qu’on agrippe

Un mouchoir pour pleurer son mari qui nous quitte

Un trait sur son front pour chacun de ses garçons

Et les paupières fripées ses enfants qui s’en vont

Ses mains qui se déplient sont des araignées

Qui font peur aux petits mais rassurent leurs aînés

Les traînées aux coins des yeux sont le lit des fleuves

Où s'écoulent peu à peu les larmes des veuves

Elle dit que les années écrivent sur les visages

Et que les ratures encombrent la page

Profitons du beau temps avant l’averse

Elle tue le temps avant l’inverse

Elle refuse et regrette, elle est vieille maintenant

En excuse, elle répète, elle était belle avant

Mais les plus jolies fleurs ternissent et se fanent

Les jeunes filles qu’ont de la chance deviennent de vieilles femmes

Qui ont la beauté des pyramides ou du Louvre

La beauté des montagnes, des glaciers qui les couvent

Ze woont in het museum van haar flauwgevallen jeugd

Ze biedt een koekje aan, we zeggen nee, ze zegt ja

Ze nam alle spiegels weg

Ze ontwijkt haar spiegelbeeld wil zichzelf niet meer zien

Ze leeft omringd door foto's van vroeger

Zijn gezicht dan, zijn schat, zijn trofee

Satijn uitgerekte perzikhuid

Maar de tijd haast zich en neemt zijn goede terug

De mooiste bloemen verwelken en verwelken

Geluksmeisjes worden oude vrouwen

Zijn gerimpelde huid is een laken waar we ons aan vastklampen

Een zakdoek om te rouwen om haar man die ons verlaat

Een streep op zijn voorhoofd voor elk van zijn jongens

En de gerimpelde oogleden haar kinderen die weggaan

Zijn ontvouwende handen zijn spinnen

Die de kleintjes bang maken, maar hun ouderen geruststellen

De strepen in de ooghoeken zijn de bedding van de rivieren

Waar beetje bij beetje de tranen van weduwen vloeien

Ze zegt dat de jaren op de gezichten schrijven

En uitwissingen maken de pagina onoverzichtelijk

Laten we genieten van het mooie weer voor de stortbui

Ze doodt de tijd voor het omgekeerde

Ze weigert en heeft spijt, ze is nu oud

Als verontschuldiging, herhaalt ze, was ze eerder mooi

Maar de mooiste bloemen vervagen en vervagen

Geluksmeisjes worden oude vrouwen

Wie heeft de schoonheid van de piramides of het Louvre?

De schoonheid van de bergen, van de gletsjers die ze bedekken