Strada - Antonello Venditti

Vestita di rosso, da vera signora

Le guance dipinte e gli occhi troppo chiari

Vent’anni sottobraccio, ma li dimostra appena

Alla luce del fuoco, alla luce del fuoco

Lei mi guarda e sorride, sorride, sorride, sorride, sei tu…

Sei tu…

Sei tu…

Sei tu…

Sei tu…

Sei tu…

Sei tu…

Amore, a questa strada le lacrime non servono

A questa maledetta strada che tutto inghiotte e a tutti porta via

Bambini e gentiluomini, tutti senza poesia

Il mestiere di vivere, il coraggio di vivere

E l’amore per vivere ancora, ancora un minuto di più

Di più…

Di più…

Di più…

Di più…

Di più…

Di più…

Di più…

In het rood gekleed, als een echte dame

Wangen geverfd en ogen te licht

Twintig jaar onder zijn arm, maar hij laat ze amper zien

In het licht van het vuur, in het licht van het vuur

Ze kijkt me aan en lacht, lacht, lacht, lacht, jij bent het...

Jij bent het…

Jij bent het…

Jij bent het…

Jij bent het…

Jij bent het…

Jij bent het…

Liefde, tranen zijn nutteloos op deze weg

Naar deze vervloekte weg die alles opslokt en iedereen meeneemt

Kinderen en heren, allemaal zonder poëzie

Het ambacht van het leven, de moed om te leven

En graag weer leven, nog één minuut

Bovendien…

Bovendien…

Bovendien…

Bovendien…

Bovendien…

Bovendien…

Bovendien…