Qui - Antonello Venditti

Valle Giulia ancora brilla la luna

e Paola prende la mia mano

caduta per sbaglio sui nostri vent’anni

tesi come coltelli, come fratelli

perduti forse qui architettura

albe cinesi di seta indiana

sar?

il profumo di questa citt?

sar?

la musica che viene da lontano

sar?

l’estate che brucia nelle vene

sar?

il passato che ancorami appartiene

adesso tu sei qui abbandonata

come se non mi avessi mai lasciato

n?

mai tradito

sar?

la musica che viene e va sar?

il profumo di questa citt?

sar?

l’estate che spalanca le sue braccia

sui nostri corpi come fosse una minaccia

adesso adesso…

Sar?

il profumo di questa citt?

sar?

la musica che viene da lontano

sar?

l’estate che spalanca le sue braccia

sui nostri corpi come fosse una minaccia

adesso siamo qui abbandonati

sui nostri ricordi dentro le mani

per sempre qui.

Valle Giulia schijnt nog steeds op de maan

en Paola pakt mijn hand

per ongeluk in de twintig vallen

uitgerekt als messen, als broers

misschien verloren hier architectuur

Chinese zonsopgangen van Indiase zijde

zo?

de geur van deze stad?

zo?

de muziek die van ver komt

zo?

de zomer die in de aderen brandt

zo?

het verleden dat nog steeds van mij is

nu ben je hier verlaten

alsof je me nooit hebt verlaten

n?

nooit verraden

zo?

de muziek die komt en gaat zal zijn?

de geur van deze stad?

zo?

de zomer die zijn armen wijd opent

op ons lichaam alsof het een bedreiging is

nou nou ...

Sar?

de geur van deze stad?

zo?

de muziek die van ver komt

zo?

de zomer die zijn armen wijd opent

op ons lichaam alsof het een bedreiging is

nu zijn we hier in de steek gelaten

op onze herinneringen in onze handen

voor altijd hier.