Punhal De Prata - Alceu Valença

Eu sempre andei descalço

No encalço dessa menina

E a sola dos meus passos

Tem a pele muito fina

Eu sempre olhei nos olhos

Bem no fundo, nas retinas

E a menina dos olhos

Me mata, me aluncina

Eu sempre andei sozinho

A mão esquerda vazia

A mão direita fechada

Sem medo por garantia

De encontrar quem me ama

Na hora que me odeia

Com esse punhal de prata

Brilhando na lua cheia

Mas eu não quero viver cruzando os braços

Nem ser cristo na tela de um cinema

Nem ser pasto de feras numa arena

Nesse circo eu prefiro ser palhaço

Eu só quero uma cama pro cansaço

Não me causa temor o pesadelo

Tenho mapas e rotas e novelos

Para sair de profundos labirintos

Sou de ferro, de aço de granito

Grito aflito na rua do sossego

Sossego!

Mas na verdade é mentira

Eu sou o resto

Sou a sobra num copo, Sou subeijo

Sou migalhas na mesa

Sou desprezo

Eu não quero estar longe

Nem estou perto

Eu só quero dormir de olho aberto

Minha casa é um cofre sem segredo

O meu quarto é sem portas, tenho medo

Quando falo desdigo, calo e minto

Sou de ferro, aço e de granito

Grito aflito na rua do sossego

E o que prende demais minha atenção

É um touro raivoso na arena

Uma pulga do jeito que é pequena

Dominar a bravura de um leão

Na picada ele muda a posição

Pra coçar se depressa, com certeza

Não se serve da unha e da presa

Se levanta da cama e fica em pé

Tudo isso provando como é poderosa e suprema a natureza

E eu desconfio dos cabelos longos de sua cabeça

Se você deixou crescer de um ano pra cá

Eu desconfio no sentido 'Stricto'

Eu desconfio no sentido 'Lato'

Eu desconfio dos cabelos logos e desconfio do diabo a quatro

Do diabo a quatro

Do diabo a quatro…

Ik liep altijd op blote voeten

Op zoek naar dit meisje

Het is de enige van mijn stappen

Je hebt een erg dunne huid

Ik keek altijd in de ogen

Diep van binnen, in het netvlies

En de oogappel

Dood me, student me

Ik liep altijd alleen

de lege linkerhand

De gesloten rechterhand

Geen angst voor garantie

Om te vinden wie van me houdt

Op het moment dat je me haat

Met die zilverdolk

Stralend in de volle maan

Maar ik wil niet leven met mijn armen gekruist

Zelfs geen christen zijn op het scherm van een bioscoop

Noch grazen voor wilde dieren in een arena

In dit circus ben ik liever een clown

Ik wil gewoon een bed voor vermoeidheid

Laat me niet bang zijn voor de nachtmerrie

Ik heb kaarten en routes en strengen

Om uit diepe labyrinten te komen

Ik ben van ijzer, van granietstaal

Bedroefd huilen in de straat van stilte

Rustig!

Maar het is eigenlijk een leugen

ik ben de rest

I'm the leftover in a glass, I'm subeijo

Ik ben kruimels op tafel

ik ben minachting

Ik wil niet ver zijn

Ik ben niet eens in de buurt

Ik wil gewoon met mijn ogen open slapen

Mijn huis is een kluis zonder geheim

Mijn kamer heeft geen deuren, vrees ik

Als ik zeg dat ik zeg, hou ik mijn mond en lieg

Ik kom uit ijzer, staal en graniet

Bedroefd huilen in de straat van stilte

En wat houdt mijn aandacht te veel vast?

Het is een boze stier in de arena

Een vlo zoals hij klein is

De moed van een leeuw beheersen

Bij de steek verandert hij de positie

Om snel te krabben, zeker

Gebruik niet de vingernagel en de hoektand

Staat op uit bed en staat op

Dit alles bewijst hoe krachtig en opperste natuur is

En ik wantrouw het lange haar op je hoofd

Als je het een jaar geleden laat groeien

Ik wantrouw de 'strikte' zin

Ik wantrouw het 'Lato'-gevoel

Ik wantrouw logo's haar en ik verdenk de duivel om vier uur

Van duivel tot vier

Van duivel tot vier...