Dark Side - Abstract

Thoughts invade your mind

Paint the worst of endings

Logic left behind

No longer pretending on the dark side of your imagination

Dark side of your imagination

Yeah

Paint it as dark and dreary as it could get

Every negative memory and scar in your chest

Hard to trust when trust is certain to rust

'Cause you got a history with your mountains turnin' to dust

Sandcastles out of quicksand, what do we expect?

All we need’s our own hands to lift us out of all the stress

Love the expectations 'cause a high is in effect

When the ones we put on others don’t go under and they’re met

In every way that we imagined so it’s tragic when they’re not

Me, I might go manic when it wasn’t what I thought

«My life is what I made it,» that’s a false sense of control

Can’t control others' rotations through their phases so I roll

Up my ruminations with the worst 'cause I was told

My greatest gift’s my greatest curse, imagination takes its toll

Thoughts invade your mind

Paint the worst of endings

Logic left behind

No longer pretending on the dark side of your imagination

Dark side of your imagination

Yeah

I done came up with visions I turned into fruition

I done had my darkest nights turn my mind to a prison

I done turned to my closest, found out no one would listen

Create a fiction of who I wanted to see

And believed it 'til they showed me that’s just a product of me

Never was the version that I wanted them to be

So I rewrote every memory 'til they fit in my scene

False idols, false love, that’s false prophets

Blindsided, blind love ripped out my sockets

Just so I could live where the love ain’t reciprocated

And that’s just like playin' god, and playin' god can be dangerous

Am I the last of the real?

The last who wants to feel?

Last who wants to be happy off something less than a mill'?

I’m twenty-six and sick of games, been givin' and feelin' drained

So is it so bizarre that I’d rather live in my brain?

Thoughts invade your mind

Paint the worst of endings

Logic left behind

No longer pretending on the dark side of your imagination

Dark side of your imagination

Gedachten dringen je geest binnen

Schilder de slechtste eindes

Logica achtergelaten

Niet langer doen alsof aan de donkere kant van je verbeelding

Donkere kant van je verbeelding

Ja

Schilder het zo donker en somber als het maar kan worden

Elke negatieve herinnering en elk litteken in je borst

Moeilijk te vertrouwen als vertrouwen zeker is van roest

Omdat je een geschiedenis hebt met je bergen die in stof veranderen

Zandkastelen uit drijfzand, wat verwachten we?

Alles wat we nodig hebben zijn onze eigen handen om ons uit alle stress te halen

Houd van de verwachtingen, want een high is van kracht

Wanneer degenen die we aantrekken, anderen niet ten onder gaan en ze worden ontmoet

Op elke manier die we ons hadden voorgesteld, dus het is tragisch als ze dat niet zijn

Ik, ik zou misschien manisch worden als het niet was wat ik dacht

«Mijn leven is wat ik ervan heb gemaakt», dat is een vals gevoel van controle

Ik heb geen controle over de rotaties van anderen door hun fasen, dus ik rol

Mijn herkauwers met de slechtste, want mij werd verteld

Mijn grootste geschenk is mijn grootste vloek, verbeelding eist zijn tol

Gedachten dringen je geest binnen

Schilder de slechtste eindes

Logica achtergelaten

Niet langer doen alsof aan de donkere kant van je verbeelding

Donkere kant van je verbeelding

Ja

Ik heb visioenen bedacht die ik heb omgezet in vervulling

Ik heb gedaan dat mijn donkerste nachten mijn gedachten in een gevangenis veranderden

Ik wendde me tot mijn naaste, ontdekte dat niemand zou luisteren

Maak een fictie van wie ik wilde zien

En geloofde het totdat ze me lieten zien dat het gewoon een product van mij is

Nooit was de versie die ik wilde dat ze waren

Dus herschreef ik elke herinnering tot ze in mijn scène passen

Valse afgoden, valse liefde, dat zijn valse profeten

Blinde, blinde liefde rukte mijn stopcontacten uit

Zodat ik zou kunnen leven waar de liefde niet beantwoord wordt

En dat is net als god spelen, en god spelen kan gevaarlijk zijn

Ben ik de laatste van de echte?

De laatste die wil voelen?

Wie wil er als laatste blij zijn met iets minder dan een molen?

Ik ben zesentwintig en heb genoeg van games, heb gegeven en voel me leeg

Dus is het zo bizar dat ik liever in mijn brein leef?

Gedachten dringen je geest binnen

Schilder de slechtste eindes

Logica achtergelaten

Niet langer doen alsof aan de donkere kant van je verbeelding

Donkere kant van je verbeelding