Menino da Porteira / Telefone Mudo / Ainda Ontem Chorei de Saudade / Saudade da Minha Terra - Michel Teló

Toda vez que eu viajava pela estrada de Ouro Fino

De longe eu avistava a figura de um menino

Que corria abrir a porteira e depois vinha me pedindo

«Toque o berrante, seu moço, que é pra eu ficar ouvindo»

Quando a boiada passava e a poeira ia baixando

Eu jogava uma moeda e ele saía pulando:

«Obrigado, boiadeiro, que Deus vá lhe acompanhando»

Pra aquele sertão afora meu berrante ia tocando

Eu quero que risque o meu nome da sua agenda

Esqueça o meu telefone, não me ligue mais

Porque já estou cansado de ser o remédio

Pra curar o seu tédio

Quando seus amores não lhe satisfaz

Cansei de ser o seu palhaço

Fazer o que sempre quis

Cansei de curar sua fossa

Quando você não se sentia feliz

Por isso é que decidi

O meu telefone cortar

Você vai discar várias vezes

Telefone mudo não pode chamar

Você me pede na carta que eu desapareça

Que eu nunca mais te procure pra sempre te esqueça

Posso fazer sua vontade atender seu pedido

Mas esquecer é bobagem é tempo perdido

Ainda ontem chorei de saudade

Relendo a carta, sentindo o perfume

Mas que fazer com essa dor que me invade

Mato esse amor ou me mata o ciúme

De que me adianta viver na cidade

Se a felicidade não me acompanhar

Adeus Paulistinha do meu coração

Lá pro meu sertão eu quero voltar

Ver a madrugada, quando a passarada

Fazendo alvorada, começa a cantar

Com satisfação, arreia o burrão

Cortando o estradão, saio a galopar

E vou escutando o gado berrando

Sabia cantando no jequitibá

Pra minha mãezinha já telegrafei, que me já me cansei

(Cês cantam demais da conta…)

De tanto sofer

Nesta madrugada estarei de partida

Pra terra querida que me viu nascer

Já ouço sonhando o galo cantando

O inhambu piando ao escurecer

A lua prateada clareando as estradas

A relva molhada, desde o anoitecer

Eu preciso ir, pra perto dali

Foi lá que nasci, lá quero morrer

Elke keer dat ik langs de weg naar Ouro Fino reisde

In de verte zag ik de figuur van een jongen

Die rende om de deur te openen en me toen kwam vragen

«Speel de opzichtige, jongen, zodat ik kan luisteren»

Toen de vlotter voorbij ging en het stof neerdaalde

Ik zou een munt gooien en hij zou eruit springen:

"Dank je, cowboy, moge God je vergezellen"

Voor die sertão speelde mijn hoorn buiten

Ik wil dat je mijn naam van je agenda schrapt

Vergeet mijn telefoon, bel me niet meer

Omdat ik het al zat ben om het medicijn te zijn

Om je verveling te genezen

Wanneer je liefdes je niet bevredigen

Ik ben het zat om jouw clown te zijn

Doen wat ik altijd al wilde

Ik ben het zat om je beerput te helen

Toen je je niet gelukkig voelde

Daarom heb ik besloten

Mijn telefoon is uitgevallen

U belt meerdere keren

Mute telefoon kan niet bellen

Je vraagt ​​me in de brief dat ik verdwijn

Mag ik je nooit meer voor altijd vergeten

Ik kan uw wens uw verzoek laten vervullen

Maar vergeten is dwaasheid is verspilde tijd

Gisteren nog huilde ik van verlangen

De brief herlezen, het parfum voelen

Maar wat te doen met deze pijn die me binnenvalt?

Dood deze liefde of vermoord mij met jaloezie

Wat is het nut van wonen in de stad?

Als geluk mij niet vergezelt

Vaarwel Paulistinha vanuit mijn hart

Daar voor mijn sertão ik wil terugkeren

Zie de dageraad, wanneer het voorbij is

Bij zonsopgang begint hij te zingen

Met tevredenheid, span de ezel in

Snijd de weg, ik ga galopperen

En ik hoor het vee schreeuwen

Ik wist zingen in jequitibá

Ik heb mijn moeder al getelegrafeerd dat ik moe ben

(Je zingt te veel...)

Van zoveel lijden

Vanmorgen vertrek ik

Naar het dierbare land dat me zag geboren worden

Ik hoor de haan al zingen

De Inhambu toetert in het donker

De zilveren maan verlicht de wegen

Het natte gras, sinds de schemering

Ik moet gaan, dichtbij

Daar ben ik geboren, daar wil ik sterven