Kitsilano - Wilsen

At twenty-four

They met on the Kitsilano shore

With every turn of his hand she moves

And the river shines

Then warning came

Bend your knees, boy, and go astray

With a whisper in his ear she said

What pulls on you will take me, too

Steady in the stormy

A marker in the making

The shore forgives the tide

Holding in the deep is

Your name between his teeth

The shore forgives the tide

Wasn’t it true

That staying near the home that you knew

Was small and weak

But the wiser do, it seems

You always had a way of finding magic in the moment

You always had a way of finding magic in the moment

Steady in the stormy

A marker in the making

The shore forgives the tide

Holding in the deep is

Your name between his teeth

No day so quickly passes

I know the thought of you rings true

And the shore forgives the tide

Op vierentwintig

Ze ontmoetten elkaar op de kust van Kitsilano

Met elke draai van zijn hand beweegt ze

En de rivier schijnt

Toen kwam de waarschuwing

Buig je knieën, jongen, en ga op een dwaalspoor

Met een fluistering in zijn oor zei ze:

Wat aantrekt, neem jij mij ook mee

Standvastig in het stormachtige

Een marker in wording

De kust vergeeft het getij

Vasthouden in de diepte is

Je naam tussen zijn tanden

De kust vergeeft het getij

Was het niet waar?

Dat verblijf in de buurt van het huis dat je kende

Was klein en zwak

Maar hoe verstandiger, lijkt het

Je had altijd een manier om magie in het moment te vinden

Je had altijd een manier om magie in het moment te vinden

Standvastig in het stormachtige

Een marker in wording

De kust vergeeft het getij

Vasthouden in de diepte is

Je naam tussen zijn tanden

Geen dag gaat zo snel voorbij

Ik weet dat de gedachte aan jou klopt

En de kust vergeeft het getij