Final - Wilsen

«This night is cold,» he said

As he turned from the dark and moved towards the amber light that glowed ahead

«I'll come along,» she spoke

Her eyes remaining on the snow that collected softly in her palm

And with that, she watched her imprint grow

As seven bright stars lined up all in a row

See, they were once like you

They climbed the valley walls to hear the mountain’s tales of unheard truths

But no one could have learned

That they’d be taken one by one by force, the greatness overgrown

They’re just a moment too soon

Or a second too late

They were nothing more than a moment too soon

«But what a fate,» she cried,

«Surely there is one who decides which way the wind turns in the morn»

«My darling girl,» he said,

«There is no reason and no rhyme for those we love and those we bid goodbye»

There is no reason and no rhyme

There is no reason, no

For those we love and those we must bid goodbye

There’s just a moment too soon

Or a second too late

The phantom of warmth and outline of sorts

Those moments too soon

Or a second too late

Oh, sing to me of loss

There’s just a moment too soon

Or a second too late

The phantom of warmth and outline of sorts

Those souls that I’ve lost

Those perfect ones

Oh, sing to me of loss

I wouldn’t dare try

See, I know not of life and even less of loss

So I wouldn’t dare try

«Deze nacht is koud,» zei hij

Toen hij zich uit het donker omdraaide en naar het amberkleurige licht bewoog dat voor hem gloeide

«Ik ga mee,» sprak ze

Haar ogen bleven gericht op de sneeuw die zich zachtjes in haar handpalm verzamelde

En daarmee zag ze haar afdruk groeien

Terwijl zeven heldere sterren allemaal op een rij staan

Kijk, ze waren ooit zoals jij

Ze beklommen de valleimuren om de verhalen van de berg te horen over ongehoorde waarheden

Maar niemand had kunnen leren

Dat ze één voor één met geweld zouden worden ingenomen, de grootsheid overwoekerd

Ze zijn gewoon een moment te vroeg

Of een seconde te laat

Ze waren niets meer dan een moment te vroeg

«Maar wat een lot,» riep ze,

«Er is er toch zeker één die bepaalt in welke richting de wind draait in de ochtend»

«Mijn liefste meisje,» zei hij,

«Er is geen reden en geen rijm voor degenen van wie we houden en degenen van wie we afscheid nemen»

Er is geen reden en geen rijm

Er is geen reden, nee

Voor degenen van wie we houden en van wie we afscheid moeten nemen

Er is gewoon een moment te vroeg

Of een seconde te laat

Het fantoom van warmte en contouren van soorten

Die momenten te snel

Of een seconde te laat

Oh, zing voor mij over verlies

Er is gewoon een moment te vroeg

Of een seconde te laat

Het fantoom van warmte en contouren van soorten

Die zielen die ik heb verloren

Die perfecte

Oh, zing voor mij over verlies

Ik zou het niet durven proberen

Kijk, ik weet niets van het leven en nog minder van verlies

Dus ik zou het niet durven proberen