Мама - Воровайки

Холодным зимним вечером загрустила мама

Грустно улыбнулась, глядя мне в глаза

На лице красивом я заметила морщинки,

Прядь волос седую, по щеке слеза

До утра на кухне мать одна сидела

До рассвета мама не госила свет

На столе стояла винная бутылка

И пустая пачка сигарет

Обняла я маму, шепотом спросила:

"Что с тобой, родная, плачешь почему?

Расскажи мне правду не тая на сердце

Я уже большая, я тебя пойму"

Мать глаза прикрыла и всердцах сорвалась:

"С болью и обидой вспомнил нас подлец!"

Конверт рукой дрожащей она мне протянула

"Хочет тебя видеть твой родной отец!"

Громом в ясном небе все мне показалось

По спине мурашки пробежали льдом:

"Мама, что с тобою, ты мне говорила,

Что наш папа умер, мама ты о чем?"

Мать моя - икона, болью зарыдала

Стоном вырывалась тайна из груди

Ради счастья дочки мать так свято лгала

От святой неправды счастья ты не жди

Mam was verdrietig op een koude winteravond

Ze glimlachte droevig en keek in mijn ogen.

Op een mooi gezicht zag ik rimpels,

Een lok grijs haar, een traan op de wang

Tot de ochtend zat moeder alleen in de keuken

Mama deed het licht pas aan bij zonsopgang

Op tafel stond een fles wijn.

En een leeg pakje sigaretten

Ik omhelsde mijn moeder en vroeg fluisterend:

"Wat is er met je, schat, waarom huil je?

Vertel me de waarheid zonder je in je hart te verstoppen

Ik ben al groot, ik begrijp je"

Moeder sloot haar ogen en brak in haar hart:

'De schurk herinnerde zich ons met pijn en wrok!'

Ze overhandigde me een envelop met een bevende hand.

'Je eigen vader wil je zien!'

Alles leek me een donderslag bij heldere hemel

Kippenvel liep over de achterkant van het ijs:

"Mam, wat is er mis met je, je hebt me verteld...

Dat onze vader stierf, mam, waar heb je het over?

Mijn moeder is een icoon, ze snikte van de pijn

Een geheim ontsnapte uit mijn borst met een kreun

Voor het geluk van haar dochter loog de moeder zo heilig

Je verwacht geen geluk van de heilige onwaarheid