Proses prodiges - Veerus

When you’re young, not much matters

When you find something that you care about

Then that’s all you got

When you go to sleep

At night you dream of music

When you wake up, is the same thing

It’s there on your face, you can’t escape it

Sometimes when you’re young

The only place to go is inside, that’s just it

Music is what I love

Take that away from me and I really got nothing

J’ai toujours été ce gosse trop vif

Voyant le mal de l'écriture comme une pause chronique

Perdu entre ces codes trop dignes, ces strophes maudites

Ces proses prodiges, ces torts audibles

Juste un môme en quête de rêve

Trop sombre pour sourire, j’ai nourri mon espoir en quelques verbes

J’ai tenté d'élargir sens et maîtrise

Les vois comme aussi proches que le sont confiance et traîtrise

J’ai tenté d’atteindre la quintessence poétique

Ami avec une prose d’une indécence phonétique

J’ai rêvé d’un destin que mon débit aurait égayé

Mais c’foutu mal être m’a fait bégayer

J’ai vécu des nuits blanches pour la mettre en ligne

J’ai vécu la souffrance avant d’la mettre en rimes

J’ai bêtement cru que le rap panserait toutes mes plaies

Mon blase le doute

J’me suis fait rare comme une terre suave

Grandi trop vite pour que ma mère ne s’en aperçoive

J’ai délaissé l'école malgré mon bac en poche

Cérébralement illicite, vendeur de crack en prose

Mais je m’applique pour que chaque mot dit sans latence

Est un sens et soit un tant soit peu intense

Le concept de la chance

Je n’aurais que du tort à l’estimer

Chacun d’mes écrits est prédestiné

Éveillant l’espoir de garder trace écrite du rap

De ces deux mains: fruit d’un destin scriptural

Fils de lâche, du vers, de l’art dans le synopsis

J’observe de l’art dans le stylo bic

Als je jong bent, maakt niet veel uit

Als je iets vindt waar je om geeft

Dan is dat alles wat je hebt

Wanneer je gaat slapen

'S Nachts droom je van muziek

Als je wakker wordt, is hetzelfde?

Het is daar op je gezicht, je kunt er niet aan ontsnappen

Soms als je jong bent

De enige plek om naartoe te gaan is binnen, dat is het gewoon

Muziek is waar ik van hou

Neem dat van me af en ik heb echt niets

Ik ben altijd dat bratty kind geweest

Het kwaad van schrijven zien als een chronische pauze

Verloren tussen deze te waardige codes, deze vervloekte strofen

Deze proza-wonderen, deze hoorbare fouten

Gewoon een droomzoekend kind

Te donker om te glimlachen, ik voedde mijn hoop met een paar werkwoorden

Ik heb geprobeerd om betekenis en meesterschap uit te breiden

Zie ze zo dichtbij als vertrouwen en verraad zijn

Ik probeerde de poëtische kwintessens te bereiken

Vriend met proza ​​van fonetische onfatsoenlijkheid

Ik droomde van een lot dat mijn stroom zou hebben opgefleurd

Maar het is verdomd erg om me te laten stotteren

Ik heb slapeloze nachten gehad door het online te zetten

Ik leefde de pijn voordat ik het in rijm zette

Ik dacht dwaas dat rap al mijn wonden zou helen

Mijn blaze betwijfel het

Ik maakte mezelf zeldzaam als een zoet land

Te snel volwassen geworden voor mijn moeder om het op te merken

Ik stopte met school ondanks mijn baccalaureaat

Cerebraal ongeoorloofd, proza-crackverkoper

Maar ik pas mezelf toe zodat elk woord zegt zonder latentie

Is een gevoel en wees een beetje intens

Het concept van geluk

Ik zou verkeerd zijn om het in te schatten

Elk van mijn geschriften is voorbestemd

De hoop wekken om een ​​geschreven verslag van rap bij te houden

Met deze twee handen: vrucht van een schriftuurlijk lot

Zoon van een lafaard, vers, kunst in synopsis

Ik observeer kunst in de bic-pen