Wild's End - Typesetter

You should’ve seen your face.

You looked like you’d seen a ghost or at least someone you used to know.

And age has eroded my face.

Scars insist that experience is just something you learn to live with;

live with this.

So — claim staked, a hiding place to lay and wait awake at night.

This lot in life is blanketed in fiction.

I’ll wait for false security to fade.

You said that you believe in love, well I believe in chemicals.

It’s not cynical if it’s factual.

No need to name names, we all share a little blame.

It’s never ending, a novel out of place just waiting for the days of brighter

grays.

I guess I’ll sleep at wild’s end.

You should’ve seen your face.

Je had je gezicht moeten zien.

Je zag eruit alsof je een geest had gezien of in ieder geval iemand die je vroeger kende.

En leeftijd heeft mijn gezicht aangetast.

Littekens benadrukken dat ervaring iets is waarmee je leert leven;

leef hiermee.

Dus - claim gepaald, een schuilplaats om te liggen en 's nachts wakker te wachten.

Dit lot in het leven is bedekt met fictie.

Ik wacht tot de valse beveiliging vervaagt.

Je zei dat je in liefde gelooft, nou ik geloof in chemicaliën.

Het is niet cynisch als het feitelijk is.

Het is niet nodig om namen te noemen, we delen allemaal een beetje schuld.

Het houdt nooit op, een roman die niet op zijn plaats is, wachtend op betere dagen

grijzen.

Ik denk dat ik aan het einde van de wildernis slaap.

Je had je gezicht moeten zien.