Obvious Imperfections - Typesetter

No, this isn’t where the line for morals begins.

I have obvious imperfections.

The sun has been setting all day and I’m completely incapable of anything.

The only piece of jewelry I own zipped up to my chin.

It dangles like your hope for salvation, but I only want to get warm.

The worst fucking time of year, when everything is covered in dirty snow and

jaded reasons for living.

I think that you’re only in love because you’re cold.

I understand that you don’t want to be alone but I don’t share the sentiment.

I’ve been questioning everything, from the roots that start on your head and

grow down to your knees;

the social constructs we’ve inherited, the things

we’ll never break;

I let my flag of flaws fly and cast a broad shadow;

maybe it will all get better when we make it to wild’s end.

Can’t you understand that I just want to be alone?

Nee, dit is niet waar de lijn voor moraal begint.

Ik heb duidelijke onvolkomenheden.

De zon is de hele dag ondergegaan en ik ben tot niets in staat.

Het enige sieraad dat ik bezit, dichtgeritst tot aan mijn kin.

Het bungelt als je hoop op redding, maar ik wil alleen maar warm worden.

De slechtste tijd van het jaar, waarin alles bedekt is met vuile sneeuw en

afgestompte redenen om te leven.

Ik denk dat je alleen verliefd bent omdat je het koud hebt.

Ik begrijp dat je niet alleen wilt zijn, maar ik deel het gevoel niet.

Ik heb alles in twijfel getrokken, vanaf de wortels die op je hoofd beginnen en

groei tot op je knieën;

de sociale constructies die we hebben geërfd, de dingen

we zullen nooit breken;

Ik liet mijn vlag van gebreken wapperen en wierp een brede schaduw;

misschien wordt het allemaal beter als we het einde van de wildernis bereiken.

Begrijp je niet dat ik gewoon alleen wil zijn?