TFW - Typesetter

Somewhere along the line I lost all motivation to try.

I only feel bad for myself and so I drag everyone down with me.

I can’t handle the weight of the day to day.

Then the nights get wild.

I can’t afford the minimum but I pay it anyways.

The nights get wild.

I can’t afford the cab but I take it anyways.

The days get dark.

I can’t even remember the last thing I remember.

I’m no stranger to sorrow, no guest to guilt.

I won’t feel better tomorrow.

Just a strange sense of complacency that drags me along anxiously,

far away from anywhere that I thought I would ever want to be.

Ergens langs de lijn verloor ik alle motivatie om het te proberen.

Ik heb alleen maar medelijden met mezelf en dus trek ik iedereen met me mee naar beneden.

Ik kan het gewicht van de dag tot dag niet aan.

Dan worden de nachten wild.

Ik kan het minimum niet betalen, maar ik betaal het toch.

De nachten worden wild.

Ik kan de taxi niet betalen, maar ik neem hem toch.

De dagen worden donker.

Ik kan me het laatste wat ik me herinner niet eens meer herinneren.

Ik ben geen onbekende in verdriet, geen gast in schuldgevoel.

Ik zal me morgen niet beter voelen.

Gewoon een vreemd gevoel van zelfgenoegzaamheid dat me angstig voortsleept,

ver weg van waar ik dacht dat ik ooit zou willen zijn.