Burn - The Low Anthem

Did I burn each last bit of myself

Did I turn my back on the kid in myself

And tear the oldest root

In a charlatan’s pursuit

And the world difting farther away

On the run with nowhere to hide

The black angel still clings to my side

You know he’s faster than

Any man

And the world drifting further away

What I told you lover I guess that I meant

By the time that you read this I will have repented

I know I am a fool

For trying to play it cruel

And you played so much kinder than I

Your memory now is the shadow to my shadow

I wind it tight like a player piano

Your skirt above your knees

I watch you press the keys

It calms the smarting flesh

Of the wound we have undressed

If still there’s a song deep in this marrow

Who lets you draw that last shivering arrow

What kind of smarting loon

Believes that he can shoot the moon

Calm these frailing nerves

They ask to be preserved

I was ashamed and mute

Fumbling around for my parachute

Then gliding through the rain

Not a drop could leave its stain

And the world drifting farther away

Heb ik elk laatste stukje van mezelf verbrand?

Heb ik het kind in mezelf de rug toegekeerd?

En scheur de oudste wortel

In de achtervolging van een charlatan

En de wereld dwaalt verder weg

Op de vlucht en nergens te verbergen

De zwarte engel klampt zich nog steeds aan mijn zij vast

Je weet dat hij sneller is dan

Elke man

En de wereld drijft verder weg

Wat ik je vertelde minnaar, ik denk dat ik bedoelde

Tegen de tijd dat je dit leest, zal ik berouw hebben gehad

Ik weet dat ik een dwaas ben

Om te proberen het wreed te spelen

En je speelde zo veel vriendelijker dan ik

Je geheugen is nu de schaduw van mijn schaduw

Ik wind het strak op als een pianola

Je rok tot boven je knieën

Ik zie je op de toetsen drukken

Het kalmeert het smartelijke vlees

Van de wond die we hebben uitgekleed

Als er nog steeds een lied diep in dit merg zit

Wie laat jij die laatste rillende pijl tekenen

Wat voor slimme gek?

Gelooft dat hij op de maan kan schieten

Kalmeer deze broze zenuwen

Ze vragen om te worden bewaard

Ik schaamde me en was stom

Op zoek naar mijn parachute

Dan glijdend door de regen

Geen druppel kan zijn vlek achterlaten

En de wereld drijft verder weg