Master McGrath - The Clancy Brothers, Tommy Makem

Master Mcgrath

Eighteen sixty-nine being the date of the year

The Waterloo sportsman, they all did appear

To win the great prize and to bear it away

Never counting on Ireland and Master McGrath

And when they arrived there in London town

The great English sportsman they did gather round

One of the gentlemen gave an, «Ha ha

Is that the great dog you call Master McGrath?»

Lord Lurgon stepped forward and he said, «Gentlemen,

If there are any among you have money to spend,

For your great English greyhound I don’t care a straw.

Five thousand to one upon Master MlcGrath.»

White Rose stood uncovered, the great English pride —

Her trainer and owner were both by her side.

They led her away and the crowd cried, «Hurrah!»

For the pride of all England and Master McGrath.

As Rose and the Master, they both ran along,

«I wonder,» said Rose, «What took you from your home.

You should have stayed there in your Irish domain

And not come to gain laurels on Albion’s plains.»

«I know,» said McGrath, «We have wild heather bogs,

But you’ll find in old Ireland we have good men and dogs.

Lead on, bold Britannia, give none of your jaw;

Snuff that up your nostrils,» said Master McCrath.

The hare she led on, what a beautiful view,

As swift as the wind o’er the green fields she flew.

He jumped on her back and he held up his paw;

«Three cheers for old Ireland,» said Master McGrath.

I’ve known many greyhounds that filled me with pride

In the days that are gone and it can’t be denied,

But the greatest and the bravest the world ever saw

Was our champion of champions, brave Master McGrath.

Meester McGrath

Achttien negenenzestig is de datum van het jaar

De Waterloo-sportman, ze zijn allemaal verschenen

Om de grote prijs te winnen en weg te dragen

Nooit rekenen op Ierland en Master McGrath

En toen ze daar aankwamen in de stad Londen

De grote Engelse sportman waar ze omheen verzamelden

Een van de heren gaf een, «Ha ha»

Is dat de geweldige hond die u meester McGrath noemt?»

Lord Lurgon stapte naar voren en zei: «Heren,

Als er onder jullie geld te besteden hebben,

Voor je geweldige Engelse windhond kan het me niets schelen.

Vijfduizend tegen één op meester MlcGrath.»

White Rose stond onbedekt, de grote Engelse trots...

Haar trainer en eigenaar stonden allebei aan haar zijde.

Ze leidden haar weg en de menigte riep: «Hoera!»

Voor de trots van heel Engeland en meester McGrath.

Als Rose en de Meester renden ze allebei mee,

«Ik vraag me af,» zei Rose, «wat je uit je huis heeft gehaald.

Je had daar in je Ierse domein moeten blijven

En kom niet om lauweren te winnen op de vlakten van Albion.»

«Ik weet het,» zei McGrath, «we hebben wilde heidemoerassen,

Maar je zult zien dat we in het oude Ierland goede mannen en honden hebben.

Ga door, stoutmoedige Britannia, geef niets van je kaak;

Snuif dat maar eens in uw neus,' zei meester McCrath.

De haas die ze leidde, wat een prachtig uitzicht,

Zo snel als de wind over de groene velden vloog ze.

Hij sprong op haar rug en hield zijn poot omhoog;

'Drie hoera voor het oude Ierland,' zei meester McGrath.

Ik heb veel windhonden gekend die me met trots vervulden

In de dagen die voorbij zijn en het kan niet worden ontkend,

Maar de grootste en de dapperste die de wereld ooit heeft gezien

Was onze kampioen der kampioenen, dappere meester McGrath.