Acid Boys - Susto

Take me to the train track, get me there tonight.

I’ve got to bust out of town, somebodies waiting underneath the city light

waiting for to shoot me down;

I don’t want to die here…

not now.

I’ve been running with the Acid Boys, «ooin' in the bites"doing what can to

survive now.

Nobody’s got money but nobody really cares because everyones just hanging on.

I don’t want to lay down slow and leave.

You don’t want to love anyone or anything.

You don’t know nothing about nothing now everything’s getting you down.

Life isn’t what it was supposed to be but that’s just how it is now…

My street is like a battlefield, shotguns at my chest;

I was just walking down

to see what the noise was.

They put me in handcuffs, slide me in the backseat of a cop car,

and tell me I should go home.

Well, home has come and left.

I’m not blind but I think I might be deaf.

Because I don’t know nothing about nothing but everything is bringing me down.

Somethings got to give, somebody has to get out of town.

You can say it loud, you can say it real loud indeed.

You can tell me that you don’t want to stay, you can tell me that there’s

somebody else in your life now…

thats alright.

Take me to the train tracks and get me out of town, I’ve got to bust out

tonight.

Somebody’s hanging around trying to shoot me down, hiding out in the city

lights.

I don’t want to die here…

not now.

Breng me naar het spoor, breng me daar vanavond.

Ik moet de stad uit, iemand wacht onder het stadslicht

wachtend om me neer te schieten;

Ik wil hier niet sterven...

niet nu.

Ik heb met de Acid Boys gerend, "ooit in de beten" en deed wat ik kon

nu overleven.

Niemand heeft geld, maar het kan niemand iets schelen, want iedereen houdt maar vol.

Ik wil niet langzaam gaan liggen en vertrekken.

Je wilt van niets of niemand houden.

Je weet niets over niets nu alles je naar beneden haalt.

Het leven is niet wat het had moeten zijn, maar zo is het nu...

Mijn straat is als een slagveld, jachtgeweren op mijn borst;

Ik liep gewoon naar beneden

om te zien wat het geluid was.

Ze boeiden me, zetten me op de achterbank van een politieauto,

en zeg me dat ik naar huis moet gaan.

Nou, thuis is gekomen en vertrokken.

Ik ben niet blind, maar ik denk dat ik misschien doof ben.

Omdat ik niets van niets weet, maar alles brengt me naar beneden.

Er moet iets gebeuren, iemand moet de stad uit.

Je kunt het hardop zeggen, je kunt het inderdaad heel hard zeggen.

Je kunt me vertellen dat je niet wilt blijven, je kunt me vertellen dat er is

iemand anders in je leven nu...

dat is goed.

Breng me naar de treinrails en haal me de stad uit, ik moet ontsnappen

vanavond.

Iemand hangt rond en probeert me neer te schieten, zich verstoppend in de stad

lichten.

Ik wil hier niet sterven...

niet nu.