Thoroughfare Gap - Stephen Stills

Sometimes I consider my pace

I’m reminded of a train gathering speed for the climb to the pass;

In whose shadow it already lies

A small metal dragon approaching the ever present ascending rise

To the Seventh Mountain

Reeling and snaking and leaping it seems

That it wants to come loose from it’s path cast in iron;

But you can’t slow down now

As the Earth has presented a new crest to reach

Without barely a rest from the last one

Can you wonder what lies beyond?

Though you’ve been there before

And forget about the effort and the strain;

Always ascending, each yard as a mile

To the never ending pull of the steepening grade that’s before you

It’s no matter.

No distance.

It’s the ride

A valley, a forest, a desert, a stream

And an oversized bridge for the trickle beneath;

You remember the torrent it turned to last Spring

From the snow melting fast

And the river it became in the summer

Perhaps it is ruin from a fire that has scorched it

So badly that nothing will grow without rain;

To wash away the blackened soil

Now useless until called upon again

In a future as distant and far away as the next range of mountains

Then take it as far as you see and beyond

With eyes you don’t use enough to gather up strength;

As Thoroughfare Gap

What awaits is whatever you see

When you get there of even before;

It’s no matter.

No distance.

It’s the ride

Soms let ik op mijn tempo

Ik moet denken aan een trein die snelheid verzamelt voor de klim naar de pas;

In wiens schaduw het al ligt

Een kleine metalen draak die de altijd aanwezige stijgende opkomst nadert

Naar de zevende berg

Haasten en slingeren en springen lijkt het

Dat het los wil komen van zijn in ijzer gegoten pad;

Maar je kunt nu niet vertragen

Aangezien de aarde een nieuwe top heeft gepresenteerd om te bereiken,

Zonder nauwelijks rust van de vorige

Kun je je afvragen wat daarachter ligt?

Ook al ben je er al eens geweest

En vergeet de inspanning en de spanning;

Altijd oplopend, elke meter als een mijl

Naar de nooit eindigende aantrekkingskracht van het steeds steiler wordende cijfer dat voor je ligt

Het maakt niet uit.

Geen afstand.

Het is de rit

Een vallei, een bos, een woestijn, een stroom

En een extra grote brug voor het straaltje eronder;

Je herinnert je de torrent waar het afgelopen voorjaar in veranderde?

Van de sneeuw die snel smelt

En de rivier die het in de zomer werd

Misschien is het een ruïne van een vuur dat het heeft verschroeid?

Zo erg dat er niets kan groeien zonder regen;

Om de zwartgeblakerde aarde weg te spoelen

Nu nutteloos totdat er weer een beroep op gedaan wordt

In een toekomst zo ver en ver weg als de volgende reeks bergen

Ga dan zo ver als je kijkt en verder

Met ogen gebruik je niet genoeg om kracht te verzamelen;

Als verkeersgat

Wat je te wachten staat, is wat je ziet

Wanneer je er bent of zelfs eerder;

Het maakt niet uit.

Geen afstand.

Het is de rit