La Relève - Starliners

Un nouveau matin

Dans la même vie

Je broie du noir

Seul dans mon lit

Je l’ai encore fait

Ce mauvais rêve

Celui qui te prend

Et qui t’achèves

Par la fenêtre

Je vois les autres

Ils courent, ils crient

Et ça me rend morose

J’n’suis pas de ceux, qui se relèvent

Voici mon hymne, et c’est ma prière.

C’est le joyeux bordel, d’une génération qui crève.

Un retour en arrière, la fin de notre rêve,

On est ce que l’on sème, on cherche l’idéal,

I’m not satisfied!

Een nieuwe ochtend

In hetzelfde leven

Ik ben aan het piekeren

Alleen in mijn bed

ik heb het weer gedaan

Deze nare droom

Degene die je meeneemt

En wie maakt je af

Bij het raam

Ik zie anderen

Ze rennen, ze schreeuwen

En het maakt me somber

Ik ben niet een van degenen die opstaan

Dit is mijn hymne en dit is mijn gebed.

Het is de vrolijke puinhoop van een stervende generatie.

Een erfenis, het einde van onze droom,

We zijn wat we zaaien, we zoeken het ideaal,

Ik ben niet tevreden!